สงสารคนที่รักคนนี้ได้ไหม

สายลมที่เดินตามหลังพายุมา ยืนมองพี่ชายทั้งสองอยู่ที่บันไดนิ่ง เขาได้ยินทุกอย่างที่ภูผาพูด เขาเห็นและรับรู้ถึงความเจ็บปวดทั้งหมดที่ภูผากำลังเผชิญอยู่ สองขาแกร่งเดินลงบันไดมาหาพี่ชายทั้งสองที่ยืนอยู่ “ ไปครับเฮีย เราไปรื้อฟื้นความทรงจำให้น้องกัน “ สายลมเดินมาบอกภูผา ทั้งสองพาภูผากลับมายังห้องพักฟื้นของทอรุ้งอีกครั้ง ร่างบางยังนั่งนิ่งอยู่บนเตียงผู้ป่วยไม่เอ่ยหรือพูดอะไรกับใครเลย ภูผาเดินมานั่งลงข้างๆเตียงกระบอกตาคมจ้องมองคนตัวเล็กนิ่ง มือหนาสั่นเทาไปหมด ใจอยากจะจับมือเรียวของคนรักมากุมไว้เผื่อความรักทั้งหมดของเขาที่มีจะได้แผ่ไปยังอีกคนเผื่อว่าอีกคนจะจำเขาได้บ้างแต่ใจก็ไม่กล้ากลัวอีกคนจะทำราวกับว่าเขาเป็นคนอื่นอีก “ ตัวเล็กข๋า อย่าทำแบบนี้กับเฮียเลยนะคะ อย่าทำเหมือนเราไม่รู้จักกันทั้งที่เรารักกัน อย่าทำเหมือนเฮียเป็นคนอื่น สงสารใจเฮียเถอะนะ สงสารคนที่มันรักตัวเล็กมากคนนี้หน่อยได้ไหม ฮึ !