“บอสไม่ทานข้าวเช้าเหรอคะ”
“ไม่เป็นไรครับวันนี้ผมรีบ คุณนีนไปเองได้ใช่มั้ยครับ”
“ได้ค่ะ ไม่ต้องห่วง”
บทสนทนาที่ดูเหมือนปกติแต่ดันไม่ปกติเท่าไรนักสำหรับนีรนาราจบลงเพียงเท่านั้น เธอมองตามแผ่นหลังกว้างที่เดินออกไปก่อนจะถอนหายใจออกมา คนที่ลีลาจนเธอต้องเตือนเพราะกลัวไปทำงานสาย ไหนจะบังคับให้ขึ้นรถไปด้วยกันทุกวันนั่นอีก แบบนี้มันไม่ใช่เรื่องปกติแล้ว ยิ่งเป็นแบบนี้ก็ยิ่งรู้สึกอึดอัดเข้าไปใหญ่แต่เธอจะทำอะไรได้นอกจากปล่อยไปเหมือนเดิม
—----------------------
“ค่ะบอส”
“วันนี้ผมมีงานอะไรอีกมั้ยครับ”
“ไม่มีแล้วค่ะ”
“งั้นผมจะขอกลับก่อน ถ้ามีอะไรด่วนก็โทรหาได้เลยนะครับ”
“ได้ค่ะบอส”
นีรนาราวางสายก่อนจะทำงานต่อ วันนี้ทั้งวันยุ่งจนเกือบลืมไปแล้วว่าบอสเธอเป็นอะไร จนอีกฝ่ายเดินออกจากห้องไปโดยไม่หันมามองเธอก็ได้แต่มองตามงงๆแล้วก้มทำงานต่อ ไม่รู้ว่ารีบอะไรถึงไม่ลากันสักนิดเลยแปลกจริงๆนั่นแหละ
“พี่นีนๆ
