“ไม่ต้อง กูตอบให้ก็ได้ว่าคุณนีนใช่มั้ย”
“ทำไมมึงแสนรู้วะคี”
พีรวิชญ์หันไปถามอย่างอึ้งๆเป็นผลให้อัคคีหันมายกกำปั้นใส่ทันทีจนขยับตัวหลบแทบไม่ทัน
“กูไม่ใช่หมา มึงจะเอาใช่มั้ยพีนัท”
“ใจเย็นเพื่อนกูหยอกๆครับ แหม่…หัวร้อนเก่งจังอ่ะ”
“แล้วยังไง ใช่แบบที่กูพูดมั้ย”
อัคคีเลิกสนใจท่าทางแสนกวนของเพื่อนแล้วหันไปจี้กับวิกรแทน ส่วนคนที่โดนจ้องกดดันก็ยอมรับออกมาอย่างหมดท่า ไม่ชอบความรู้สึกพ่ายแพ้อะไรแบบนี้เลยจริงๆ
“อือ”
“นั่นไง ซื้อหวยไม่ถูกแบบนี้วะ”
“มึงซื้อหวยด้วยเหรอคี”
พีรวิชญ์ขัดขึ้นมาอีกครั้งด้วยใบหน้าที่สุดจะทึ่ง แต่พอได้ยินคำถามจากอัคคีก็ถอยกลับที่เดิมแทบไม่ทัน
“อันนี้มึงก็หยอกใช่มั้ย”
“โอเค กูไม่เล่นก็ได้”
“กูเหลือเวลาอีกยี่สิบนาทีพูดมา”
อัคคียกนาฬิกาขึ้นมาดูก่อนจะเอ่ยเร่งให้เพื่อนรีบพูดธุระ เพราะมีงานต้องรีบไปจัดการต่อแม้จะเป็นช่วงเวลาที่ดึกแล้วก็ตาม วิกรที่เห็นว่าดึงเวลามานานพอคว
