“ว่าไงนะคะ!”
“ตกใจทำไมครับ ไปเปิดประตูด้วยกันเร็วคุณแม่จะได้ตกใจไง”
วิกรถามคนน้องราวกับลืมไปว่าเมื่อครู่ตัวเองก็เพิ่งจะตกใจมาเหมือนกัน แต่คำชวนนั้นทำเอานีรนาราที่ไม่ทันตั้งตัวขืนแรงดึงของวิกรเอาไว้ทันที
“เดี๋ยวค่ะ แล้วนีนอยู่นี่จะเป็นไรมั้ยคะ คุณวิต้องไม่พอใจแน่ๆเลยทำไงดีคะ”
“นีนครับ นีน ใจเย็นๆ ลืมแล้วเหรอครับว่าพี่ให้นีนมาอยู่นี่ทำไม ตอนนี้ก็ได้เวลาใช้ประโยชน์จากเรื่องนี้แล้วไงครับ”
“เอ่อ…ขอโทษค่ะ พอดีนีนตื่นเต้นไปหน่อย”
นีรนาราที่นึกขึ้นได้ก็ยิ้มออกมาอย่างเขินๆที่ลืมเรื่องนี้ไปสนิท วิกรขำเบาๆก่อนจะถามอีกครั้งด้วยสายตาที่เอ็นดู
“พร้อมมั้ยครับ”
“ค่ะ”
“วันนี้ถ้าพี่ทำอะไรเกินเลยไปก็ขอโทษไว้ล่วงหน้าเลยนะครับ”
“หมายถึงอะไรคะ”
นีรนาราชะงักกับประโยคที่ดูไม่น่าไว้ใจจนต้องรีบถามออกมาทันที วิกรยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะเอื้อมมือไปโอบรอบเอวบางมาแนบชิดแล้วตอบออกมา
“ก็แบบนี้ครับ ไปกัน”
นีรนาราห
