ดนุพลไม่รู้จริง ๆ ว่าตัวเองควรจะพูดอะไรในสถานการณ์แบบนี้ หลังจากที่กดวางสายนักสืบเป้ไปแล้ว เขาจึงทำได้เพียงเช็ดน้ำตาให้เกวลิน
ที่ตอนนี้นั่งตัวแข็งค้างน้ำตาไหลอาบสองแก้มอย่างเงียบงัน
เมื่อไหร่เด็กคนนี้จะได้เจอเรื่องดี ๆ เหมือนอย่างคนอื่นเขาบ้างนะ ทำไมโชคชะตาถึงโหดร้ายกับน้องเกลของเขาเสมอเลย
“เกลฟังผมก่อน... อย่าเพิ่งเชื่อสิ่งที่เป้หรือใคร ๆ บอก เรื่องแบบนี้เราไม่สามารถฟังความข้างเดียวได้หรอกนะ” เขาพยายามพูดเตือนให้เธอตั้งสติได้ แม้จะรู้ดีว่ามันเป็นอะไรที่ทำได้ยากมากในเวลาแบบนี้
แต่เกวลินที่รู้สึกโลกทั้งใบของตัวเองถล่มลงมาแล้ว กลับไม่สามารถตั้งสติได้ถึงขนาดนั้น
“คะ คุณนุ เกลอยากกลับบ้าน คุณนุพาเกลกลับบ้านหน่อยได้ไหม? ไม่สิ... ไม่ต้องพากลับก็ได้ เกล เกลขอลงนะคะ” ทันทีที่เธอพูดออกมาแบบนั้น มือเรียวก็รีบเอื้อมไปปลดเข็มขัดนิรภัยและเตรียมคว้ากระเป๋าลงไปเรียกแท็กซี่กลับบ้าน
ตรงนี้อยู่คนละฟ
