“ไข้อ่อนๆ”

วิศวะไล่อ่านแต่ละประโยคเหมือนโดนตบหน้าซ้ำ ๆ “กูให้เวลามีแค่สามเดือนวีนัส ถ้าหามาไม่ได้ รู้ใช่ไหมว่ามึงต้องทำยังไง” อีกข้อความเด้งตามมาติด ๆ “กูจะรอมึงกลับมาเป็นของกูอีกครั้ง” นิ้วมือที่จับโทรศัพท์สั่นวาบด้วยความโกรธ กรามเขาขบแน่นจนสันกรามขึ้นคม แววตาเย็นจัด…แต่อีกชั้นหนึ่งคือความสับสนที่กำลังคุกรุ่นอยู่ข้างใน วิศวะเงยหน้ามองวีนัสที่ยังฟุบหลับอยู่บนโต๊ะ ตัวเล็กที่สวมฮู้ดของเขา หายใจเบา ๆ อย่างอ่อนแรง ไม่รู้เลยว่าข้อความพวกนี้กำลังแทงเขาอยู่เต็มอกมากกว่าเธออีก เขาก้มลงมองหน้าจออีกครั้ง อ่านข้อความสุดท้ายซ้ำราวกับต้องการพิสูจน์ว่าตัวเองไม่ได้อ่านผิด ไอเหี้ยนนท์… ความโกรธแล่นขึ้นมารวดเดียวจนปลายนิ้วชา “หึ…ที่แท้มึงก็หวังจะกลับมาเล่นกับหัวใจกูเหมือนเดิมสินะ…” เขาพึมพำออกมาเสียงต่ำ น้ำเสียงเหมือนกำลังกลืนเลือดตัวเอง เขาวางโทรศัพท์ลงไว้ที่เดิมแบบระวัง เหมือนกลัวว่าการกระทำนิดเดียวจะไปทำ