“หายไปสองวัน”

สองวันต่อมา… เสียงจอแจของนักศึกษายามเช้าดังเต็มโถงคณะ พวกบัว กาย จีโน่ นั่งล้อมกันอยู่ที่โต๊ะประจำเหมือนกำลังคุยเรื่องสำคัญอะไรสักอย่าง จนกระทั่งวิศวะเดินกระเป๋าสะพายข้างเดียวเข้ามา เขาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้แบบไม่คิดมาก แต่พอเห็นสีหน้าทุกคนเคร่งเครียดกว่าปกติ เลยเลิกคิ้วถามทันที “มีไรวะ?” บัวยกโทรศัพท์ที่แนบหูอยู่ออก พร้อมทำหน้าแปลกใจปนกังวล “บัวโทรหาวีนัสไม่ติดเลยอะ โทรศัพท์ปิดเครื่องตั้งแต่เมื่อเย็น แล้ววันนี้ก็ไม่รู้ว่าจะมาเรียนหรือเปล่า เมื่อวานก็ขาดไปวันนึงแล้ว” เสียงบัวสั่นอย่างเห็นได้ชัด จีโน่กับกายก็มองหน้ากันแบบไม่เข้าใจ เพราะใช่ เมื่อวานวีนัสไม่มาเรียนจริง แต่ไม่มีใครคิดว่าน่าสงสัยเท่าไร ยกเว้น… วิศวะ ที่ตอนแรกยังตีหน้าขรึม แต่พอบัวพูดจบ เขาก็ชะงักไปหนึ่งจังหวะ มือที่กำลังหมุนปากกาเล่นหยุดกะทันหัน คิ้วขมวดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ “โทรไม่ติดตั้งแต่ตอนไหน” เขาถามเสียงต่ำ บัวกลื