“ไม่มีอะไรหรอก” เธอตอบเบา ๆ เสียงแหบเล็กน้อย คล้ายลมหายใจที่ฝืนให้มั่นคง
มือของวิศวะชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที สำลีในมือหยุดค้างอยู่กลางอากาศ ก่อนเขาจะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก้มหน้าลงต่อ
หยิบยาฆ่าเชื้อแตะสำลีใหม่ แล้วค่อย ๆ ซับลงบนแผลอย่างแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าแรงมือจะทำให้เธอเจ็บมากกว่านี้
ความเงียบครอบงำอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำจะดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ไม่เรียบเฉยเหมือนก่อน แต่แฝงความอัดอั้นที่กลั้นไว้นาน
“บอกฉันบ้างไม่ได้เหรอ…”
มือของเขายังไม่หยุด ซับแผลให้เธออย่างตั้งใจ แต่คำพูดกลับหนักแน่นขึ้น
“เธอเป็นคนเดินกลับเข้ามาในชีวิตฉันเองนะ” เขาหยุดมือชั่วคราว เงยหน้าขึ้นมองเธอเต็มตา
“เธอรู้เรื่องของฉันแทบทุกอย่าง รู้ว่าฉันคิดอะไร เจ็บเพราะอะไร”
เสียงเขาแผ่วลงเล็กน้อย เหมือนยอมรับความจริงที่ไม่อยากพูด
“แต่พอเป็นฉัน…ทำไมฉันถึงไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเธอเลยวะ วีนัส”
วีนัสเม้มปากแน
