พรพระจันทร์อ่านข้อความในแผ่นกระดาษนั้นด้วยมือที่สั่นเทา ตัวอักษรทุกตัวเหมือนแทงลึกลงกลางหัวใจยืนยันความสัมพันธ์ทางสายเลือด โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุนไปชั่วขณะดวงตาพร่าเลือน
“นี่มัน…เป็นไปไม่ได้” เสียงเธอสั่นเครือ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองชายตรงหน้า “คุณคือพ่อของหนูจริงๆ เหรอคะ”
น้ำตาไหลอาบแก้มโดยไม่อาจกลั้นไว้ได้ เธอปาดมันออกลวกๆ แต่ยิ่งปาดก็ยิ่งไหล พวกเขามีชีวิตที่สุขสบายแต่เธอกับแม่ตกระกำลำบากเพราะความจน
“พ่อขอโทษ พ่อไม่เคยรู้เลยว่ามีหนูอยู่บนโลกใบนี้” เฉินลี่หยางยืนนิ่งสีหน้าที่เคยสุขุมกลับเต็มไปด้วยความสำนึกผิด เขาพยักหน้าช้าๆ
“ไม่เคยรู้อะไรเลยเหรอ” หัวใจของเธอปวดหนึบขนาดนี้ คนเป็นแม่จะทรมานขนาดไหนที่ต้องเลี้ยงเธอมาตามลำพัง
“ความสัมพันธ์ของพ่อกับแม่ของหนู…” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยต่ออย่างยากลำบาก “มันเป็นความผิดของพ่อเองเป็นความสัมพันธ์ที่ฉาบฉวย และตอนนั้นพ่อมีภรรยาอยู่แล้ว”
หญิงสา
