“ ไปทำเรื่องย้ายโรงพยาบาลให้พ่อคุณเถอะ
ไม่ต้องสนใจอะไรทั้งนั้น ค่ารักษาพยาบาลเดี๋ยวผมจ่ายเอง ”
“ ไว้ฉันจะทยอยคืนนะ นายไม่ต้องมารับผิดชอบอะไรกับครอบครัวฉันหรอก พ่อกับแม่ฉัน…”
ฉันเลือกที่จะไม่พูดต่อแล้ว เพราะยังไงทั้งสองคนก็เป็นพ่อกับแม่ หลังจากทำเรื่องย้ายโรงพยาบาล ปอร์เช่ก็เป็นธุระจ่ายค่ารักษาพยาบาลต่างๆให้ แต่เชื่อไหมว่าผลเอ็กซเรย์พ่อฉันไม่ได้เป็นอะไร แค่หัวแตกธรรมดา และทางโรงพยาบาลก็ไม่ได้ให้นอนอะไร ที่พ่อฉันหลับไปเป็นเพียงเพราะความเมา แค่นั้นเอง
“ งั้นหนูกลับนะคะแม่ หนูกลับนะคะพ่อ พรุ่งนี้หนูยังต้องไปทำงานอีก ”
“อือ เอาตังค์ไว้ให้แม่ซัก 2000 สิ จะได้เอาไว้ซื้อกับข้าวให้พ่อแก คงออกไปทำงานไม่ได้หลายวัน ”
“ นี่เงิน 2000 แม่เอาไว้ซื้อกับข้าวกินนะ ส่วนเหล้าเพลาๆลงบ้าง เห็นไหมที่พ่อล้มก็เป็นเพราะเมาเหล้านั่นแหละ ”
ฉันเอาเงินให้ และไม่ลืมที่จะพูดคำเดิมๆซ้ำๆ เหมือนที่ฉันเคยพูดตลอดมา ขอ
