พอนายบอกให้เธอเลือกซื้อเอง ให้ใช้สมองคิดเองว่าจะซื้ออะไร ด้วยความที่ฐานะของเธอยากจน แม้เคยมาเดินในห้างสรรพสินค้ากับเพื่อน แต่ก็มาเดินเล่นเท่านั้น ไม่ได้ซื้อข้าวของอะไร พอนายบอกให้เธอเลือกซื้อของเอง ใบข้าวจึงไม่รู้ว่า เธอควรซื้อของแบบไหน เสื้อผ้าแบบใด ยี่ห้ออะไร เพื่อที่จะได้คู่ควรออกงานกับเขา
ใบข้าวไม่กล้าเดินเข้าร้านหรู เพราะเธอกลัวว่าราคาของมันจะแพงเกินไป และนายจะต่อว่าเธอเอาได้ หญิงสาวจึงเลือกซื้อเสื้อผ้าที่เขาวางขายตรงลานโปรโมชัน และมีการลดราคาเยอะ ๆ
ทว่าเพียงแค่ใบข้าวเดินไปจับชุดที่แขวนไว้บนราว ซึ่งติดป้ายลดราคาถึง 70% คนที่เดินตามเธอมา ก็เอ่ยขึ้นมาว่า
“ไร้รสนิยมจริง ๆ เธอคิดจะมาซื้อเสื้อผ้าพวกนี้ ใส่ไปออกงานกับฉันเหรอ เธอนี่มัน...ไม่คู่ควรกับฉันจริง ๆ มานี่”
ทิวจับข้อมือบางบีบแน่น เขาพาหญิงสาวเดินเข้าไปในร้านแห่งหนึ่ง ซึ่งใบข้าวคิดว่า มันเป็นร้านค่อนข้างหรู และราคาสินค้าน่าจะแ
