“ถ้าอาการไม่ดีก็ไปแอดมิดนะ ให้ฉันพาไปไหม”
ฟาโรห์เอ่ยขณะที่สวมใส่เนกไทบนคอ สายตาก็จ้องมองมายังทิชาที่เอาแต่นอนเพลียอยู่บนเตียงไม่ยอมลุก
“ไม่ดีกว่าค่ะ ฉันขอลาสักสองสามวันแล้วกัน อยากพักผ่อน”
คนตัวเล็กขยับเข้ามาอ้อน พร้อมกับวางคางเกยที่หน้าท้องของเขา
“ก็ได้ แต่ไม่ไหวยังไงให้รีบโทรมา ฉันจะพาไปหาหมออีกรอบ”
“อื้อ”
ทิชาพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม แล้วมองดูฟาโรห์ออกไปจากห้องอย่างเมื่อวาน ทว่าทันทีที่เขาปิดประตู ทิชาก็ลุกออกจากที่นอนแล้วรีบแต่งตัว
เธอไม่รู้ว่าการตัดสินใจครั้งนี้มันถูกต้องหรือเปล่า แต่เธอไม่มีความพร้อมเลย อายุครรภ์ตอนนี้เพิ่งจะหกสัปดาห์ น่าจะยังทันที่เธอจะถอยหลัง
หลังจากแต่งตัวเสร็จเธอก็รีบออกมาจากห้อง ประจวบเหมาะกับที่ลูกน้องของฟาโรห์เดินมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูพอดี พร้อมกับถาดอาหารเช้าในมือ
“คุณทิชาไปไหนครับ”
อีกฝ่ายเอ่ยถามด้วยแววตาสงสัย เพราะเห็นฟาโรห์บอกว่าเธอไม่สบายหนัก แต่ตอนน
