อย่างนี้ต้องหนี

สิ่งที่เกิดขึ้นกับทิชา ทำให้เธอคิดไม่ตกทั้งคืน เธอไม่รู้ว่าควรก้าวขาไปทางไหน ดูเหมือนว่าตอนนี้เธอจะทำอะไรก็จนมุมไปซะทุกด้าน จนในที่สุด ความคิดมากทั้งหมดก็ตกตะกอนได้ว่า เธอต้องพอ... ก๊อก ๆ มือเล็ก ๆ ที่เย็นเฉียบเคาะลงที่บานประตู ก่อนทิชาจะเดินเข้ามาภายในห้องของท่านประธานด้วยความประหม่า เมื่อเช้าฟาโรห์ออกมาไวมาก ทำให้ไม่มีโอกาสได้คุยกัน แต่เธอไม่อยากรออีก จึงตัดสินใจมาหาเขาที่ห้อง “ว่าไง คิดถึงเหรอ” เขาวางมือจากแฟ้มสีดำในมือก่อนจะเผยรอยยิ้มออกมา กำลังเครียดกับงานอยู่พอดี ทิชามาถึงที่ก็พอให้หายเหนื่อย แต่ทว่าทันทีที่เธอยื่นแผ่นกระดาษบางอย่างมาตรงหน้า รอยยิ้มที่ปรากฏก็หุบลงแทบจะทันที เขาเอื้อมมือหยิบแผ่นกระดาษขึ้นมาดู ก่อนจะขมวดคิ้วอย่างแปลกใจ เพราะในนี้ระบุถึงสาเหตุการขอลาออกจากงานอย่างชัดเจน ว่าต้องการออกไปใช้ชีวิตในเส้นทางที่ตัวเองเลือก “ยังไง” เขาถามหน้าเครียด “ก็... ฉันแค่รู้สึกว่