พอได้ของฝากทั้งสองก็เดินเล่นกันต่อ
หมับ! อึบ! "กรี๊ดด" หญิงสาวตกใจอยู่ดีๆ ก็ถูกเขาคว้าเข้ามากอด "นายทำบ้าอะไร" กำปั้นเล็กทุบอกชายหนุ่มเบาๆ และดันออกเพื่อให้เขาปล่อย
"อยู่นิ่งๆ"
"อะไร?"
"เดินตามมา" มือหนาโอบเอวเธอแล้วพาเดินผ่านกลุ่มผู้ชายที่จ้องมองเธออยู่
"ปล่อยได้แล้ว"
"ไม่กลัวว่ามันจะตามมาหรือไง"
"คงไม่กล้าตามมาแล้ว" แต่พอคชากำลังจะปล่อยมือออก ญาณินก็รีบคว้ามือเขากลับมาไว้ที่เดิม "เรากลับกันเถอะ" ที่เธอยังให้โอบอยู่แบบนี้ เพราะมองไปดูกระจกตรงบ้านเรือนแถวนั้นเห็นเงาของพวกมันเดินตามมา
นักเลงหัวไม้แถวนี้ชอบนักถ้าเห็นนักท่องเที่ยว
ทั้งสองก็เลยรีบพากันกลับมาที่โรงแรม
"จนกว่าจะเดินทางกลับไม่ต้องออกจากห้องนี้เข้าใจไหม"
"ถึงนายไม่บอกฉันก็ไม่กล้าไปอยู่แล้ว"
"ก็นึกว่าจะเก่ง"
หญิงสาวไม่พูดต่อ ถึงแม้ว่าจะคันปากยิกๆ
ไม่รู้ว่าข้างนอกกับข้างในตรงไหนจะอันตรายกว่ากัน เพราะตอนนี้ถึงแม้ไม่
