ตอนที่11

"บอส... บอสพูดอะไรนะ หูผิงไม่ได้ฝาดไปใช่ไหม เด็กเลี้ยงเนี่ยนะ! บอสดูหนังเยอะไปหรือเปล่าคะ" ผิงผิงยืนอ้าปากค้างจนแมลงวันเกือบจะเข้าไปวางไข่ได้ เธอจ้องหน้าคินที่ตอนนี้ยังคงตีหน้านิ่งสงบเหมือนพระประธานในโบสถ์ ทั้งที่เพิ่งจะพ่นประโยคสุดสยิวที่ทำให้โลกของพนักงานล้างจานอย่างเธอหมุนคว้างออกมา "ผมดูเหมือนคนมีเวลาว่างมานั่งล้อเล่นกับเธอเหรอ ผิง" คินไม่พูดเปล่า แต่เขาเลื่อนมือที่กอดเอวเธออยู่ให้กระชับขึ้นจนตัวเธอเกือบจะเกยขึ้นไปบนหน้าขาของเขา "หนี้ที่พ่อแม่เธอติดอยู่ รวมกับค่าความเสียหายที่เธอทำแก้วแตก ทำเครื่องชงกาแฟพัง และทำน้ำตากู... เอ๊ย ทำน้ำตาลหกใส่ผมวันก่อน รวมๆ แล้วเธอล้างแก้วไปจนถึงชาติหน้าก็ใช้ไม่หมด" "แต่มัน... มันต้องถึงขั้นเป็นเด็กเลี้ยงเลยเหรอคะบอส" ผิงผิงอึกอัก "คนอย่างผิงเนี่ยนะที่บอสจะเลี้ยง? หน้าตาก็บ้านๆ นมก็... ก็นิดเดียว บอสจะคุ้มเหรอคะ" "โอ๊ยยย ยัยผิง แกจะไปโฆษณาข้อด้อยตัวเองทำไมเนี่ย" คินหรี่ตามองหน้าอกพนักงานตัวแสบแวบหนึ่ง ก่อนจะเบือนหน้าหนีแล้วกระตุกยิ้มมุมปาก "คุ้มไม่คุ้ม ผมเป็นคนตัดสินเอง ส่วนเธอ... มีหน้าที่แค่ตอบมาว่าจะตกลง หรือจะให้ผมโทรเรียกไอ้พวกโจรนั่นให้กลับมารับตัวพ่อแม่เธอไปใหม่" "บอส! โหดร้ายฉิบเป๋งเลย" ผิงผิงแหวใส่ "บอสไปช่วยเขามาแล้วจะส่งคืนได้ไง บอสทำแบบนั้นไม่ได้นะ" "ทำไมจะไม่ได้ ในเมื่อผมเป็นเจ้าของชีวิตเธอแล้วตอนนี้" คินพูดเสียงเย็นจัดแต่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ "เอาไง... ตกลงไหม" ผิงผิงนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ในหัวสมองอันน้อยนิดของเธอกำลังประมวลผลอย่างหนัก "ถ้าตกลง... เราก็ต้องย้ายไปอยู่กับเขาเหรอวะ แล้วถ้าเขาจะ... จะทำแบบนั้นขึ้นมาล่ะ แต่ถ้าไม่ตกลง พ่อกับแม่ก็เดือดร้อนอีก" เธอกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ก่อนจะเงยหน้าสบตากับเจ้านายหน้าตาย "ตกลงก็ได้ค่ะบอส... แต่ผิงขอเงื่อนไขได้ไหม" "คนอย่างเธอมีสิทธิ์ต่อรองด้วยเหรอ" คินเลิกคิ้ว "มีดิ! อย่างน้อยก็... ห้ามบอสทำอะไรเกินเลยถ้าผิงไม่ยอมนะ" คินหัวเราะ 'หึ'หึ ในลำคอเบาๆ "ผมไม่นิยมบังคับใคร... ถ้าเธอไม่อ้อนวอนขอผมเอง ผมก็จะไม่ทำ" "ใครจะไปอ้อนวอนบอสกันเล่า หน้าตายังกับหินแกะสลักแบบนี้" ผิงผิงบ่นอุบอิบ "งั้น... ตกลงค่ะ บอสจะให้ผิงเริ่มงาน เด็กเลี้ยง เมื่อไหร่" "ตอนนี้เลย... เก็บของซะ เธอต้องย้ายไปอยู่คอนโดผมตั้งแต่วันนี้" "ฮะ! คืนนี้เลยเหรอบอส ไม่เร็วไปหน่อยเหรอ ผิงยังไม่ได้ซักผ้าขนหนูเลยนะ" "ไม่ต้องเอาอะไรไปทั้งนั้น ที่โน่นมีทุกอย่าง... ที่ผมสั่งซื้อไว้ให้แล้ว" ผิงผิงอึ้งไปสามตลบ "เตรียมไว้ให้แล้ว นี่บอสวางแผนจะจับฉันเป็นเด็กเลี้ยงตั้งนานแล้วเหรอวะเนี่ย ไอ้บอสหน้าตายแต่หัวใจเสือชัดๆ" คินไม่รอให้เธอได้โวยวายต่อ เขาลากแขนพนักงานใหม่ (ควบตำแหน่งเด็กเลี้ยงคนล่าสุด) ออกจากร้านอุ่นไอทันที เขาพาเธอขึ้นรถหรูคันเดิมที่จอดสนิทอยู่หน้าร้าน แอร์เย็นฉ่ำในรถไม่ได้ช่วยให้ผิงผิงหายใจคล่องขึ้นเลยสักนิด ตลอดทางที่ขับไปคอนโด ผิงผิงนั่งเกร็งจนหลังตรงแน่ว มือสองข้างกุมพลาสเตอร์ที่นิ้วไว้แน่น "บอสคะ... แล้วที่ร้านล่ะ ใครจะช่วยบอสชงกาแฟพรุ่งนี้" "ก็เธอนั่นแหละ... กลางวันไปชงกาแฟ กลางคืนมาอยู่กับผม" คินตอบเสียงเรียบขณะสายตายังจ้องไปที่ถนน "อ้อ... แล้วเลิกเรียกผมว่าบอสตอนอยู่กันสองคนได้แล้ว" "แล้วจะให้เรียกอะไรคะ คุณท่านเหรอ หรือคุณชายคิน" "เรียก 'พี่คิน'..." ผิงผิงเกือบจะสำลักน้ำลายตัวเอง "พี่คิน? โหบอส... เอ๊ย พี่คิน หน้าอย่างบอสเนี่ยนะจะให้เรียกพี่ ฟังแล้วขนลุกซู่เลยค่ะ" "ถ้าไม่เรียก... ผมจะหักเงินเดือนเธอรอบละห้าร้อย" "พี่คินจ๋าาาา! เรียกแล้วค่ะ เรียกเดี๋ยวนี้เลย" ผิงผิงรีบเปลี่ยนโหมดทันที "แหม... พี่คินนี่ใจร้อนจังเลยนะคะ" คินแอบยิ้มมุมปากอีกรอบโดยที่ผิงผิงมองไม่เห็น รถหรูเลี้ยวเข้าสู่คอนโดมิเนียมสุดหรูย่านใจกลางเมืองที่ผิงผิงเคยเห็นแต่ในทีวี พอลิฟต์แก้วพาเธอขึ้นมาถึงชั้นบนสุดที่ทั้งชั้นมีเพียงห้องเดียว ผิงผิงก็ถึงกับตาค้าง "โห... นี่ห้องหรือสนามฟุตบอลคะเนี่ย กว้างจนเตะตะกร้อได้เลยนะพี่คิน" "เข้าไปได้แล้ว... ห้องนอนเธออยู่ซ้ายมือ ห้องผมอยู่ขวา" คินบอกพลางถอดแจ็กเก็ตพาดไว้ที่โซฟา "คืนนี้พักผ่อนซะ พรุ่งนี้งานหนักรอเธออยู่" "งานชงกาแฟเหรอคะ" คินหันมามองเธอด้วยสายตาคมกริบ แสงไฟสลัวในห้องทำให้นัยน์ตาเขาดูมีเสน่ห์จนผิงผิงใจสั่น "งานเป็นเด็กของผมไง... เตรียมใจไว้ให้ดี ยัยบื้อ" พูดจบพี่คินหน้าตายก็เดินเข้าห้องนอนตัวเองไป ทิ้งให้ผิงผิงยืนอ้างว้างอยู่กลางห้องรับแขกที่หรูหราจนไม่กล้าขยับตัว "งานเข้าของจริงแล้วยัยผิงเอ๊ย... พรุ่งนี้ชีวิตพนักงานส้วมอย่างแกจะเป็นยังไงต่อไปเนี่ย" เธอค่อยๆ ย่องไปเปิดประตูห้องนอนตัวเอง เห็นชุดนอนไม่ได้นอนแบบลูกไม้ซีทรูวางเรียงรายอยู่ในตู้เสื้อผ้าที่พี่คินบอกว่าสั่งไว้ให้ "โอ๊ยยย พี่คิน! นี่มันกะจะเคลมกันตั้งแต่วันแรกเลยใช่ไหมเนี่ย! ใครจะไปกล้าใส่กันเล่า" ผิงผิงทิ้งตัวลงนอนบนเตียงนุ่มๆ ที่กว้างกว่าห้องเช่าเดิมของเธอทั้งห้อง ในหัวมีแต่เรื่องวุ่นวายเต็มไปหมด ทั้งเรื่องพ่อแม่ เรื่องหนี้ และเรื่อง พี่คิน ที่ดูเหมือนจะไม่ได้นิ่งอย่างที่คิด แต่ก็นะ... อย่างน้อยพี่แกก็หล่อลากดินอยู่นะยัยผิง แลกกับการปลดหนี้ก็น่าจะคุ้ม... มั้ง เธอกลิ้งไปกลิ้งมาจนเผลอหลับไปตอนไหนไม่รู้ รู้ตัวอีกทีตอนเช้ามืดเมื่อรู้สึกเหมือนมีใครบางคนมานั่งลงที่ขอบเตียง ผิงผิงลืมตาขึ้นมาท่ามกลางความมืด เห็นเงาร่างสูงใหญ่ของพี่คินนั่งจ้องเธออยู่ "เฮ้ย! พี่คิน! เข้ามาทำอะไรในห้องผิงคะ!"