ตอนที่21

..ชิบหายของแท้เลยจ้า! รูปบนหน้าหนึ่งนี่มันชัดยิ่งกว่า 4K อีกนะเนี่ย เห็นแม้กระทั่งรอยยับบนสูทพี่คิน แล้วดูหน้าฉันสิ... ทำไมต้องทำหน้าเหมือนคนเมาเรือขนาดนั้นด้วยวะยัยผิง! เสียชื่อแฟนท่านประธานหมดเลย.. ผิงผิงจ้องมองหนังสือพิมพ์ฉบับนั้นตาไม่กระพริบ พาดหัวข่าวว่า "ทายาทวรโชติเมธี ซุ่มคบเด็กเสิร์ฟกาแฟ" มันช่างทิ่มตาจนเธออยากจะเอาหัวมุดเข้าไปในเครื่องคั่วกาแฟให้มันรู้แล้วรู้รอด พราวฟ้ายืนเท้าสะเอว เชิดหน้าจิกตาใส่ผิงผิงอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ "เห็นหรือยังยัยผิง! แกทำให้ชื่อเสียงตระกูลวรโชติเมธีต้องมัวหมองแค่ไหน แค่แกก้าวเข้าไปในบริษัทวันเดียว ข่าวฉาวก็ว่อนไปทั้งเมืองแล้ว" พราวฟ้าแผดเสียงจนลูกค้าในร้านเริ่มหันมามองเป็นตาเดียว "คุณแม่ท่านโกรธมากนะรู้ไว้ด้วย" "เอ่อ... คือ พี่พราวคะ ผิงไม่ได้เป็นคนปล่อยข่าวนะคะ ผิงจะไปทำแบบนั้นทำไมล่ะ" ผิงผิงพยายามอธิบาย ..ถึงฉันจะงกแค่ไหน แต่ฉันก็ไม่คิดจะขายข่าวตัวเองเอาเงินหรอกโว้ย! แลกกับโดนแม่พี่คินจองจำเนี่ยนะ ไม่คุ้มเลย.. "ไม่ต้องมาทำเป็นซื่อ! แกคงกะจะใช้ข่าวนี้บีบให้คินแต่งงานด้วยล่ะสิ" พราวฟ้าก้าวเข้าประชิดเคาน์เตอร์ "ฝันไปเถอะ คนอย่างแกน่ะ แค่ของเล่นชั่วคราวเท่านั้นแหละ" "ใครบอกคุณว่าผิงเป็นของเล่น" เสียงทุ้มเย็นเฉียบดังมาจากทางประตูร้าน คินเดินเข้ามาด้วยท่าทางนิ่งสงบแต่รังสีอำมหิตแผ่กระจายจนพราวฟ้าต้องชะงัก พี่แกเดินตรงมาที่เคาน์เตอร์แล้วหยิบหนังสือพิมพ์ฉบับนั้นขึ้นมาดูแวบหนึ่ง ก่อนจะขยำมันทิ้งลงถังขยะอย่างไม่ใยดี "คิน! คินเห็นข่าวนี้หรือยังคะ มันเสียหายมากเลยนะ" พราวฟ้ารีบเข้าไปเกาะแขนคิน "เสียหายตรงไหน" คินถามพลางแกะมือพราวฟ้าออกอย่างสุภาพแต่หนักแน่น "ในข่าวเขียนว่าผมซุ่มคบกับผิงผิง... ซึ่งมันก็เป็นเรื่องจริง ผมไม่ได้ทำอะไรผิดศีลธรรม หรือไปแย่งของใครมา" "แต่คุณแม่..." "แม่ผม ผมคุยเองได้ พราวไม่ต้องวุ่นวาย" คินหันมามองผิงผิงที่ยืนหน้าซีดอยู่ "ผิง... ไปชงกาแฟดำให้ผมแก้วนึง แล้วไม่ต้องไปสนใจเรื่องไร้สาระพวกนี้" ..โหพี่คิน... เรื่องไร้สาระ ของพี่เนี่ย มันเรื่องใหญ่ระดับชาติของผิงเลยนะพี่.. ผิงผิงรับคำเสียงอ่อยแล้วรีบหันไปจัดการเครื่องชงกาแฟ ..พี่แกนี่ก็นิ่งเกินมนุษย์จริงๆ ข่าวออกหน้าหนึ่งขนาดนี้ยังจะมาสั่งกาแฟกินใจเย็นอยู่อีก เป็นฉันนะ ปิดร้านหนีไปบวชชีแล้ว.. พราวฟ้าเห็นคินไม่เล่นด้วยก็กรีดร้องออกมาด้วยความขัดใจ "คินจะปกป้องยัยนี่ไปถึงไหนคะ พราวไม่ยอมจริงๆ ด้วย พราวจะไปฟ้องคุณแม่ให้มาจัดการร้านนี้เดี๋ยวนี้เลย" แล้วเธอก็สะบัดก้นเดินปังๆ ออกจากร้านไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมฉุนกึก คินถอนหายใจยาวๆ พลางทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หน้าเคาน์เตอร์ "ผิง... มานี่หน่อย" ผิงผิงเดินถือแก้วกาแฟไปวางตรงหน้าเขา "พี่คิน... ผิงขอโทษนะ ที่เป็นต้นเหตุทำให้พี่เสียชื่อเสียง" คินคว้ามือผิงผิงไปกุมไว้ ..ขยันจับขยันกุมจริงๆ เลยนะพ่อคุณ ใจผิงมันสั่นจนจะหลุดออกมาจากซี่โครงอยู่แล้วเนี่ย.. "ผมบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าขอโทษ... ชื่อเสียงพวกนั้นผมไม่สนหรอก ที่ผมห่วงคือความรู้สึกของเธอต่างหาก" "ผิงโอเคค่ะพี่คิน ผิงหน้าด้าน... เอ๊ย ผิงหนังเหนียวค่ะ แค่ข่าวแค่นี้ทำอะไรผิงไม่ได้หรอก" ผิงผิงยิ้มกวนๆ .. ถึงในใจจะเยี่ยวเหนียวไปถึงตาตุ่มแล้วก็เถอะ.. "แต่พี่คินคะ... หุ้นบริษัทจะไม่ตกเหรอคะ" "ตกก็ดี... ผมจะได้ช้อนซื้อเก็บไว้เอง" คินตอบหน้าตาย .. อื้อหือออ... นี่คือคำพูดของคนรวยระดับหมื่นล้านสินะ หุ้นตกคือโอกาสช้อปปิ้ง ยอมใจพี่แกจริงๆ.. "ไอ้คิน! ข่าวรั่วได้ยังไงวะ" ภีม พุ่งพรวดเข้ามาในร้านด้วยสีหน้าตื่นๆ "กูให้คนไปสืบมาแล้วนะ... นักข่าวที่ลงข่าวนี้ เป็นสายให้คนในบริษัทเราจริงๆ ว่ะ" "ฝ่ายจัดซื้อ... หรือไม่ก็คนของพราวฟ้า" คินพึมพำ "ภีม... มึงจัดการแถลงข่าวพรุ่งนี้เช้าที่บริษัท" "แถลงข่าว มึงจะปฏิเสธเหรอ" ภีมถามอย่างสงสัย "เปล่า... ผมจะ ประกาศหมั้น " "ฮะ!!!" ผิงผิงกับภีมตะโกนออกมาพร้อมกันจนลูกค้าในร้านสะดุ้ง ..หมั้น! หมั้นเดี๋ยวนี้เลยเหรอพี่คิน ผิงยังไม่ได้เตรียมตัวเลยนะ ชุดยังไม่มี ทองหมั้นยังไม่ได้เรียกเลยพี่.. ผิงผิงอ้าปากค้าง ..นี่พี่กะจะใช้ข่าวนี้รวบหัวรวบหางฉันเลยใช่ไหมเนี่ย.. "พี่คิน! จะบ้าเหรอคะ หมั้นตอนนี้เนี่ยนะ แม่พี่คินไม่เอาปืนมาไล่ยิงผิงเหรอ!" "ผมตัดสินใจแล้ว... ในเมื่อพราวฟ้าอยากเล่นสงครามประสาท ผมก็จะปิดเกมนี้ให้เร็วที่สุด" คินจ้องมองตาผิงผิงด้วยสายตาที่แน่วแน่ "เธอเชื่อใจผมไหมผิง" "เชื่อค่ะ... แต่ผิงกลัว" "ไม่ต้องกลัว... ตราบใดที่ผมยังอยู่ตรงนี้ ไม่มีใครทำอะไรเธอได้" คินลูบหัวเธอเบาๆ "ภีม... เตรียมห้องแถลงข่าว และเรียกคุณแม่มาด้วย ผมจะเคลียร์ทุกอย่างพรุ่งนี้" ภีมพยักหน้าแล้วรีบเดินออกไปจัดการงาน ผิงผิงยืนอึ้งอยู่กลางร้าน ..ชีวิตพนักงานล้างจานของฉันมันจบลงแล้วจริงๆ เหรอวะเนี่ย พรุ่งนี้ฉันต้องกลายเป็นว่าที่สะใภ้หมื่นล้านออกสื่อทั่วประเทศเหรอ? เหมือนฝันไปเลยว่ะ.. คืนนั้นที่คอนโด ผิงผิงนอนไม่หลับเลยแม้แต่วินาทีเดียว เธอพลิกไปพลิกมาในห้องนอน .. พรุ่งนี้ต้องแต่งหน้ายังไงนะ ต้องทำผมทรงไหน แล้วจะตอบคำถามนักข่าวยังไงดี อ๋อ ผิงเจอกับพี่คินตอนล้างแก้วแตกค่ะ แบบนี้เหรอ ตายๆๆ โดนนักข่าวขำกลิ้งแน่.. เธอย่องออกมาจากห้องนอน กะจะไปหาน้ำดื่มแก้เครียด เห็นพี่คินนั่งอยู่ที่ระเบียงจิบไวน์มองวิวยามค่ำคืน ผิงผิงเดินเข้าไปยืนข้างๆ "นอนไม่หลับเหรอ" คินถามโดยไม่หันมามอง "นอนหลับก็แปลกแล้วค่ะพี่คิน พรุ่งนี้เรื่องใหญ่ขนาดนั้น" ผิงผิงถอนหายใจ "พี่คินคะ... พี่มั่นใจจริงๆ เหรอคะว่าผิงคือคนที่ใช่ ผิงไม่มีอะไรเทียบพราวฟ้าได้เลยนะ" คินหันมามองเธอ แสงจันทร์ตกกระทบใบหน้าหน้านิ่งของเขาจนดูนุ่มนวลขึ้น "พราวฟ้ามีทุกอย่างที่โลกต้องการ... แต่เธอมีทุกอย่างที่ ผม ต้องการ" ..อื้อหือออ... หยอดอีกล่ะนะพี่คิน ใจผิงจะละลายกลายเป็นชีสแล้วนะ.. ผิงผิงยิ้มเขินๆ "พี่คินปากหวานขึ้นทุกวันเลยนะเนี่ย" "เฉพาะกับเธอนั่นแหละ..." คินดึงเธอเข้าไปกอด "นอนเถอะ... พรุ่งนี้ต้องสู้ศึกใหญ่ด้วยกัน" เช้าวันรุ่งขึ้น ณ ตึกวรโชติเมธี ห้องประชุมเต็มไปด้วยนักข่าวและแสงแฟลชวูบวาบ ผิงผิงเดินตามหลังคินเข้าไปในห้องในชุดสูทสีขาวสะอาดตา เธอรู้สึกเหมือนขาจะขวิดกันตาย ..สู้โว้ยยย ยัยผิง! ท่องไว้... สวย เชิด โก๊ะนิดๆ ไม่เป็นไร.. คินจูงมือเธอไปนั่งที่โต๊ะแถลงข่าว โดยมีคุณหญิงนภานั่งอยู่ฝั่งหนึ่งด้วยใบหน้านิ่งสงบจนเดาใจไม่ออก "วันนี้ที่ผมเรียกทุกคนมา... เพื่อจะยืนยันข่าวที่ออกไปเมื่อวาน" คินเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจ "ผู้หญิงที่อยู่ข้างๆ ผมตอนนี้ คือ พิจิตรา และเธอคือแฟนของผม... รวมถึงเป็นคนที่ผมจะขอหมั้นในวันนี้ด้วย" เสียงชัตเตอร์รัวกระหน่ำยังกับเสียงปืนกล ผิงผิงพยายามยิ้มให้กล้อง ..ยิ้มสิยัยผิง ยิ้มให้เหมือนนางงามจักรวาลที่สุด.. แต่จู่ๆ นักข่าวคนหนึ่งก็โพล่งขึ้นมา "แต่มีข่าวลือว่าครอบครัวของคุณพิจิตรามีประวัติทุจริตและติดหนี้พนันอย่างหนัก คุณคินไม่กลัวจะกระทบภาพลักษณ์บริษัทเหรอครับ"