ตอนที่20

..ชิบหายแล้ว พี่ต้น ทำไมต้องมาโทรเอาตอนนี้ด้วยวะเนี่ย บรรยากาศกำลังจะเข้าด้ายเข้าเข็ม พี่คินกำลังจะจูบหน้าผากฉันรอบที่สองแล้วนะโว้ย.. ผิงผิงรีบควักมือถือออกมาจากกระเป๋าผ้ากันเปื้อนที่ใส่ติดตัวไว้ มือสั่นพั่บๆ จนเกือบจะทำเครื่องหลุดมือ คินที่กำลังโน้มตัวลงมาหาถึงกับชะงัก แววตาที่เคยอ่อนโยนเมื่อกี้เปลี่ยนเป็นเย็นเฉียบขั้วโลกเหนือทันทีที่เห็นชื่อ พี่ต้น หราอยู่บนหน้าจอ "จะรับเหรอ" คินถามเสียงเรียบแต่ฟังดูเหมือนมีพายุทอร์นาโดกำลังก่อตัวอยู่ข้างใน "เอ่อ... คือ... พี่เขาอาจจะมีธุระด่วนเรื่องที่คณะก็ได้นะพี่คิน" ผิงผิงอึกอัก ..โถ่เอ๊ยยย ยัยผิง! แกจะไปแก้ตัวแทนเขาทำไมเนี่ย ดูหน้าพี่คินสิ ตึงยิ่งกว่าหนังกลองเพลวัดแล้ว.. "ธุระด่วนตอนสี่ทุ่มเนี่ยนะ" คินกอดอกพิงเบาะรถ จ้องหน้าผิงผิงนิ่งๆ "ถ้าอยากรับก็รับ... ผมไม่ห้ามหรอก" ..ปากบอกไม่ห้ามแต่ตาพี่จะกินหัวผิงอยู่แล้วนะพี่คิน.. ผิงผิงตัดสินใจกดรับสายแล้วเปิดลำโพงให้พี่คินได้ยินด้วยเพื่อความบริสุทธิ์ใจ "ฮัลโหลค่ะพี่ต้น มีอะไรหรือเปล่าคะดึกขนาดนี้" "ผิง! พี่ติดต่อเราไม่ได้เลย เป็นยังไงบ้าง พี่ได้ข่าวว่าที่ร้านมีเรื่อง พี่เป็นห่วงเรามากเลยนะ" เสียงพี่ต้นฟังดูร้อนรนสุดๆ "ตอนนี้ผิงอยู่ที่ไหน ให้พี่ไปหาไหม" "เอ่อ... ผิงสบายดีค่ะพี่ต้น พี่คิน... เอ๊ย บอสช่วยผิงไว้หมดแล้วค่ะ ตอนนี้ผิงอยู่กับบอสค่ะ ไม่ต้องเป็นห่วงนะ" "อยู่กับมันเหรอ ผิง... พี่บอกแล้วไงว่าคนรวยๆ แบบนั้นเขาไม่จริงใจกับเราหรอก เขาแค่เห็นเราเป็นของเล่นแก้เซ็ง ออกมาหาพี่เถอะ พี่จะพาผิงไปอยู่ที่ปลอดภัยเอง" ..โอ้โหพี่ต้น! พูดยังกับในละครน้ำเน่าเลยนะนั่น พี่คินนั่งอยู่ข้างๆ เนี่ย ได้ยินเต็มสองรูหูเลยจ้า.. ผิงผิงเหลือบมองคิน เห็นพี่แกขบกรามจนเป็นสัน แววตาอำมหิตเริ่มทำงาน "พี่ต้นคะ... ผิงโตแล้ว ผิงเลือกเองได้ค่ะว่าใครจริงใจหรือไม่จริงใจ และตอนนี้ผิงก็ปลอดภัยดีมาก... มากที่สุดในโลกเลยค่ะ" ผิงผิงพยายามตัดบท "แต่ผิง..." ยังไม่ทันที่พี่ต้นจะพูดจบ มือหนาของคินก็คว้ามือถือไปจากมือผิงผิงทันที เขาจ่อไมค์ที่ปากแล้วพูดด้วยเสียงนิ่งๆ แต่ทรงพลังจนผิงผิงยังขนลุก "ฟังนะคุณต้น... ผิงผิงเป็น คนของผม และเธอกำลังจะกลายเป็น แฟนของผม อย่างเป็นทางการในอีกไม่กี่นาทีนี้ เพราะฉะนั้น... เลิกยุ่งกับผู้หญิงของผมซะ ถ้าไม่อยากให้ผมสั่งปิดชมรมวิศวะของพวกคุณพรุ่งนี้" พูดจบพี่คินก็กดตัดสายทิ้งแล้วปิดเครื่องทันที ..กรี๊ดดดด! พี่คิน โหดข้ามรุ่นไปแล้วนะพี่! สั่งปิดชมรมเลยเหรอ รวยแล้วพาลนี่หว่า แต่มัน... โคตรเท่เลยว่ะ.. "พี่คิน ทำไมไปพูดแบบนั้นล่ะคะ พี่ต้นเขาคงแค่เป็นห่วง" ผิงผิงแกล้งทำเป็นดุ แต่ในใจขำเกลือกกลิ้ง "เป็นห่วงเกินหน้าที่... ผมไม่ชอบ" คินหันมามองผิงผิงด้วยสายตาหึงโหด "และเมื่อกี้ผมพูดจริงนะ... เรื่องที่เธอจะเป็นแฟนผม" "แหม... พี่คินคะ ขอเป็นแฟนในรถเนี่ยนะ ไม่โรแมนติกเลย ผิงนึกว่าจะพาไปล่องเรือหารักที่แม่น้ำเจ้าพระยาซะอีก" "ล่องเรือมันเสียเวลา... ผมอยากได้คำตอบตอนนี้" คินขยับเข้ามาใกล้จนผิงผิงหลังติดประตูรถ "ว่าไง... จะตกลงไหม หรือจะให้ผมโทรไปสั่งปิดคณะวิศวะจริงๆ" ..โห... ขู่บังคับกันชัดๆ เลยนะเนี่ยเจ้านายหน้านิ่งคนนี้.. "ตกลงก็ได้ค่ะ ใครจะกล้าปฏิเสธว่าที่ประธานบริษัทจอมเผด็จการแบบพี่ล่ะคะ" ผิงผิงหัวเราะแห้งๆ "แต่พี่คินต้องสัญญานะ... ว่าห้ามทำหน้าตึงใส่ผิงบ่อยๆ ผิงกลัวหน้าพี่จะแก่ก่อนวัยค่ะ" คินยิ้มมุมปาก ..ยิ้มแบบนี้อีกแล้ว... ใจผิงจะละลายกลายเป็นกาแฟลาเต้แล้วนะ.. เขาค่อยๆ โน้มใบหน้าลงมา คราวนี้ไม่มีเสียงโทรศัพท์ขัดจังหวะ ริมฝีปากหนาประทับลงบนริมฝีปากบางของผิงผิงอย่างนุ่มนวลและหนักแน่น เป็นจูบแรกที่ทำเอาผิงผิงสมองขาวโพลนไปหมด เช้าวันต่อมา ณ ร้านอุ่นไอ ผิงผิงเดินยิ้มหน้าบานเข้ามาร้านกาแฟจนลูกค้าพากันงง ..แหงล่ะสิ... ใครจะไปเชื่อว่าพนักงานล้างจานซุ่มซ่ามจะกลายเป็นแฟนเจ้าของร้านสุดหล่อได้ภายในข้ามคืน.. เธอหยิบผ้ามาเช็ดเคาน์เตอร์พลางร้องเพลงฮัมเพลงอย่างมีความสุข "อารมณ์ดีจังนะผิง... เมื่อคืนได้โบนัสเยอะเหรอ" ภีม ที่เดินเข้ามาในร้านแซวขึ้นพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "โบนงโบนัสอะไรคะพี่ภีม ผิงก็แค่... สบายดีค่ะ" ผิงผิงหน้าแดง ..พี่ภีมนี่ก็ตาไวฉิบเป๋ง รู้ทันตลอด.. "ไอ้คินมันร้ายนะเนี่ย... เมื่อคืนโทรมาสั่งกูให้เตรียมแหวนเพชรวงโตๆ ไว้ให้วงนึง กูก็ว่ามันจะเอาไปให้ใคร ที่แท้ก็..." ภีมบุ้ยปากไปทางผิงผิง "แหวนเพชร! พี่คินจะให้แหวนผิงเหรอคะ" ผิงผิงตาโต ..เฮ้ยยย! นี่กะจะแต่งเลยเหรอพี่คิน! ใจเย็นๆ นะ ผิงยังเรียนไม่จบเลย.. "เดี๋ยวมันคงเอามาให้เองแหละ... แต่ระวังตัวไว้หน่อยนะผิง" สีหน้าภีมเปลี่ยนเป็นจริงจัง "พราวฟ้านางไม่จบง่ายๆ แน่ เห็นว่านางไปฟ้องคุณหญิงแม่เรื่องที่คุณคินเอาคนอย่างผิงไปประกาศตัวกลางบอร์ดบริหารน่ะ" ..กะแล้วเชียว... ยัยคุณหนูพราวฟ้านี่กัดไม่ปล่อยจริงๆ เลยนะ.. "ผิงไม่กลัวหรอกค่ะพี่ภีม ผิงมี เกราะป้องกันหน้านิ่ง ส่วนตัวอยู่แล้ว" พูดไม่ทันขาดคำ รถสปอร์ตสีแดงเพลิงของพราวฟ้าก็มาจอดเอี๊ยดหน้าร้าน พร้อมกับเจ้าตัวที่เดินสะบัดบ๊อบเข้ามาด้วยความโกรธจัด ในมือถือ หนังสือพิมพ์ ฉบับหนึ่งมาด้วย "ยัยผิง! แกดูนี่! ดูสิว่าแกทำอะไรลงไป" พราวฟ้าโยนหนังสือพิมพ์ลงบนเคาน์เตอร์ ผิงผิงก้มมองพาดหัวข่าวหน้าสังคม... "ทายาทหมื่นล้าน วรโชติเมธี ซุ่มคบเด็กเสิร์ฟกาแฟ แว่วข่าวดีเตรียมวิวาห์สายฟ้าแลบ!" พร้อมรูปแอบถ่ายตอนที่คินจูงมือผิงผิงออกจากบริษัทเมื่อวาน ..ชิบหายแล้ว ข่าวหลุดไปได้ไงวะเนี่ย พี่คินจะโดนแม่ด่าไหมเนี่ยยย..