รถโรลส์-รอยซ์คันหรูแล่นผ่านประตูรั้วเหล็กดัดสีทองอร่ามที่ทอดยาวราวกับกำแพงเมืองจีน ผิงผิงนั่งเกร็งอยู่เบาะหลัง มือข้างหนึ่งกุมสร้อยเพชรหมื่นล้านที่คอไว้แน่น ส่วนอีกข้างคว้าแขนพี่คินไว้ยังกับกลัวจะโดนปล่อยเกาะกลางเกาะมหาสมบัติ
.. โอ้แม่เจ้า.. นี่มันบ้านคนหรือวังเจ้าหญิงนิทรากันแน่วะเนี่ย! สนามหญ้ากว้างยังกับสนามฟุตบอลทีมชาติ ต้นไม้แต่ละต้นก็ตัดแต่งซะกริบจนนกไม่กล้ามาเกาะ ยัยผิงเอ๊ย..
ก้าวขาลงจากรถแล้วอย่าไปสะดุดรากมะม่วงล้มหน้าทิ่มเขาล่ะ เสียชื่อสะใภ้หมด ..
"ถึงแล้วผิง... ไม่ต้องเกร็งนะ"
คินพูดพลางตบหลังมือเธอเบาๆ แววตาหน้านิ่งของเขามีรอยยิ้มจางๆ ที่เห็นแฟนสาวทำหน้าเหมือนคนจะไปออกรบ
"ไม่เกร็งเลยค่ะพี่คิน.. แค่หัวใจจะทะลุออกมานอกหน้าอกแล้วพี่ บ้านใหญ่ขนาดนี้ ผิงจะเดินหาห้องน้ำเจอมั้ยคะเนี่ย"
พอรถจอดสนิท พนักงานต้อนรับนับสิบชีวิตยืนเรียงแถวพนมมือไหว้กันอย่างพร้อมเพรียง ผิงผิงรีบรับไหว
