หลังจากทานข้าวทานยาอาบน้ำเสร็จ ระย้าก็กลับมานอนอีกรอบ นอกจากนอนแล้วคงไปไหนไม่ได้
"คุณไม่ไปดูแลเจ้านายหรือไง"
"เมียไม่สบายทำไมต้องไปดูแลคนอื่นด้วย"
เขาพูดออกมาได้หน้าตาเฉยเลยนะ แต่คำพูดเมื่อสักครู่ทำไมทำให้เธอใจสั่นได้ล่ะ ไม่นะระย้าถึงยังไงครบหนึ่งเดือนเธอก็ต้องหาทางกลับไปทำงานที่เดิมให้ได้
ตุนท์เดินไปปิดผ้าม่านและก็ปิดไฟ คนที่นอนตอนกลางวันก็ทำแบบนี้กันทั้งนั้น พอปิดไฟแล้วในห้องก็มืดไม่ต่างจากตอนกลางคืนเลย
ตื่นมาอีกทีก็บ่ายคล้อยแล้ว พอได้กินยาแผลก็ไม่เจ็บมากเหมือนตอนเช้า แต่จะให้เหยียบเท้าลงกับพื้นก็ทำยังไม่ได้ เธอต้องใช้ปลายเท้าในการช่วยพยุงร่าง
"จะไปไหน"
"เข้าห้องน้ำ"
"แล้วทำไมไม่ปลุก" เขาตื่นตอนที่เธอกำลังดันตัวลุกจากเตียง
"ไม่เจ็บแผลเหมือนตอนเช้าแล้ว"
"ไม่เจ็บก็ดีแล้วไง หรืออยากให้เจ็บ" เขาหมายถึงว่าเธอยังใช้เท้าข้างนั้นเดินไม่ได้เดี๋ยวก็ระบมขึ้นมาอีก
"คุณแค่พยุงฉันไม่ต้องอุ้
