ไจ๋=เจ๋ง

ชายหนุ่มสำรวจห้องนอนของคู่หมั้นสาวพบว่าการตกแต่งทำให้เขาทึ่งพอสมควร เพราะมันค่อนข้างเรียบและมีเฟอร์นิเจอร์น้อยชิ้นไม่ว่าจะเป็นเตียงขนาดห้าฟุต โต๊ะทำงานที่ตั้งในห้องมีตู้หนังสือใบใหญ่วางอยู่ข้างกัน อัดแน่นไปด้วยตำราทางธุรกิจและหนังสือทั่วไป เฟอร์นิเจอร์เน้นสีขาวเทาเรียบหรูผิดจากบุคลิกของจารวีที่เธอแสดงให้สังคมเห็น ภารัณตรงเข้าไปในห้องแต่งตัวที่เชื่อมกับห้องน้ำ เขาเปิดตู้เสื้อผ้าของจารวีเลือกเสื้อผ้าออกมาให้เธอหนึ่งชุดเป็นเดรสทางการสีดำ มีเสื้อคลุมสวมทับอีกหนึ่งชิ้น หญิงสาวตามเข้ามาเธอมองเสื้อตนเองในมือเขาแล้วเบ้หน้า “ผมไม่ได้ถือวิสาสะคิดแทน แต่ไจ๋ช้าผมเลยต้องเลือกให้แล้วปกติผมก็เห็นไจ๋แต่งตัวแบบนี้อยู่แล้ว” เขาพูดหลังจากที่เดาได้ว่าเธอคิดอะไร จารวีนิ่งคิดก่อนจะยอมรับว่าต่อให้เขาไม่เลือกให้เธอก็คงเลือกแนวนี้อยู่ดี “ขอบคุณค่ะ ออกไปก่อนสิไจ๋จะแต่งตัว” เธอเปิดลิ้นชักเก็บชุดชั้นในออกมาเลือก ภารัณชำเลืองมองก่อนจะตอบว่า “ขอโทษที ผมลืมคิดถึงชุดชั้นใน เอาไว้รอบหน้าจะเตรียมให้พร้อม” “ไม่ต้องพูด” เธอเสียงสูงก่อนจะหันมาดันตัวเขาออกไปจากห้อง ปิดประตูห้องแต่งตัวเสียงดังจนชายหนุ่มอดหัวเราะเบาๆ ไม่ได้ สายวันนั้นทั้งสองไปถึงที่ทำงานของภารัณก่อนเวลานัดประมาณครึ่งชั่วโมง “เห็นไหมบอกแล้วว่ามาทัน จะให้มาเร็วๆ ทำไมคะ” จารวีบ่นขณะที่เดินตามคู่หมั้นตรงมาที่ห้องทำงานของเขา “เรื่องที่อาเจตน์บอกว่าอยากให้คุณมาทำงานที่นี่กับผม ไจ๋คิดหรือยังว่าจะมาตอนไหน” เขาถามถึงเรื่องที่บิดาเคยบอกเธอเมื่อนานมาแล้ว “ถ้ามาทำงานที่นี่แล้วงานฉันล่ะ มาไม่ได้หรอกค่ะคุณก็บอกพ่อไปสิว่าไม่ได้อยากได้ผู้ช่วย” หญิงสาวหน้าตื่น “ตอนแรกผมก็ไม่ได้อยากได้ผู้ช่วยนะ แต่มาคิดอีกทีก็ดีเหมือนกัน การทำงานคงมีสีสันไปอีกแบบ” เขาตอบเห็นสีหน้าของจารวีแล้วรู้สึกชอบเหลือเกินเวลาหญิงสาวทำหน้ากระอักกระอ่วนใจแบบนี้ “ไม่ได้สิ ฉันมาจะทำให้ออฟฟิศคุณปั่นป่วนเปล่าๆ นะ” “ไม่เป็นไร ถ้าเรื่องนั้นผมจัดการคุณให้เรียบร้อยได้” ก๊อกๆๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้น เลขานุการของภารัณเข้ามาพร้อมกับถาดเครื่องดื่ม “กาแฟค่ะบอส ส่วนของคุณไจ๋เป็นน้ำเปล่านะคะ เห็นว่าคุณไม่ทานอะไรหวานๆ” วิไลเรขาพูดด้วยน้ำเสียงเนิบนาบที่จารวีไม่เคยชอบ และเธอคิดว่าแม่คนนี้ต้องมีปัญหาอะไรสักอย่างกับเธอ “ฉันเคยบอกคุณตอนไหนเหรอคะว่าไม่ชอบของหวาน” “เอ่อ ก็เห็นคุณไจ๋ดูแลรูปร่างดี วิไลเลยคิดว่า..” เลขาสาวเสียงตะกุกตะกัก “เสิร์ฟอะไรให้ผมก็ต้องจัดให้คุณไจ๋แบบนั้น เธอจะทานหรือเปล่าไม่ใช่เรื่องของคุณต้องคิดแทน” เสียงของภารัณทำให้คำพูดของจารวีเงียบลง เธอพอใจในระดับหนึ่งที่คู่หมั้นหนุ่มช่วยออกตัวแทน วิไลเรขารีบพึมพำขอโทษก่อนจะขอตัวไปจัดของว่างมาให้ใหม่ เลขาสาวคิดในใจว่าเหตุใดเธอจึงเคยได้ยินมาว่าเจ้านายไม่ชอบคู่หมั้นจนทำให้ตนเองมีอคติไปด้วย ทั้งสองมองเลขานุการที่รีบออกไปหลังจากที่ประตูห้องปิดลง ชายหนุ่มจึงพูดเรื่องที่คุยค้างไว้เมื่อครู่ “คุณวิไลเรขาเพิ่งมาทำหน้าที่เป็นเลขาผมไม่นาน เขาอาจจะยังไม่รู้ว่าอะไรควรไม่ควร” จารวีมองหน้าเขา เธอยิ้มขณะที่ตอบไปว่า “งั้นฉันจะมาช่วยงานคุณชั่วคราวก็ได้ ถ้าคุณให้สิทธิ์กำกับดูแลการทำงานของเลขาคุณว่าอะไรควรทำหรือไม่ควรทำ” แต่ถึงจะตั้งใจไว้ว่าจะไปคลินิกนิรนามหลังจากทำธุระเช้าแล้ว แต่จารวีกลับหัวหมุนกับเรื่องยุ่งยากหลังจากที่เมธัสผู้ช่วยของเธอรายงานเรื่องที่บริษัท “เดี๋ยวฉันเข้าไป” หญิงสาวตอบสั้นๆ และหันมาบอกภารัณ “ต้องเข้าบริษัทค่ะ นายเมษโทรมาบอกว่ามีปัญหา” “ปัญหาอะไร” ชายหนุ่มถามกลับ “ก็เรื่องคุณอาๆ ทั้งหลายค่ะ ตามปกติ” หญิงสาวพูดถึงบรรดาอาหรือน้องสาวของเจตน์ที่มีทั้งหมดสามคน และทุกคนมักจะก่อความวุ่นวายเสมอในยามที่บิดาของเธอไม่อยู่ “จะให้ผมไปด้วยไหม” อีกเรื่องหนึ่งที่เขาไม่ชอบใจนักคือบรรดาญาติผู้ใหญ่ของคู่หมั้นสาว คุณอาสามคนของจารวีมักจะสอดรู้และยื่นมือเข้ามาวุ่นวายเรื่องในครอบครัวของเจตน์ และมักจะลามปามมาวิพากษ์วิจารณ์เรื่องส่วนตัวของเขากับจารวีด้วย “ไม่เป็นไรค่ะ ไจ๋จัดการได้” ขืนเธอยอมให้ภารัณไปด้วยเรื่องคงวุ่นวายกว่าเดิมอย่างไม่ต้องเดา หญิงสาวคิดในใจ “งั้นผมไปส่ง” ชายหนุ่มพูดเมื่อเห็นเธอรวบช้อน พวกเขากำลังรับประทานอาหารกลางวันใกล้อิ่มแล้วพอดีตอนที่เธอรับสายเมธัส จารวีขมวดคิ้วเมื่อกลับมาถึงห้องทำงานของตนเองในอีกยี่สิบนาทีต่อมา ความที่สำนักงานของเธอและภารัณอยู่ในตึกเดียวกันแต่คนละชั้นทำให้การมาส่งที่ภารัณพูด จึงเป็นเพียงการแวะมาที่ชั้นสิบสอง เดินมาส่งเธอที่หน้าบริษัทและกลับไปขึ้นลิฟต์ต่อไปยังชั้นที่สิบแปดอันเป็นสำนักงานของเขา “นี่เกิดอะไรขึ้น” เธอกวาดตามองไปรอบห้องที่จำได้ว่ามันเคยมีโต๊ะทำงานของเธอเพียงตัวเดียว แต่ตอนนี้ในห้องกลับมีโต๊ะมาตั้งเพิ่มอีกสองชุด “คุณปรียาภรณ์สั่งให้เอาโต๊ะมาตั้งในห้องคุณไจ๋ เธอบอกว่าพรุ่งนี้คุณแป๋มจะมาทำงานกับคุณไจ๋ครับ” คำตอบของเมธัสทำให้จารวีคิ้วกระตุก นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน “แล้วอีกตัวล่ะ” เธอชี้ไปยังโต๊ะทำงานอีกชุดที่วางคนละมุมห้อง เวรกรรมถ้ามีอีกตัวจะกลายเป็นสี่ทิศเลยนะนี่ แล้วอะไรคือความสงบของเธอ “นั้นคุณวรรณิกาสั่งมาเหมือนกันครับ เธอบอกว่าพรุ่งนี้คุณอ้ายจะมาช่วยงานคุณไจ๋ที่นี่เหมือนกับคุณแป๋ม” เมธัสเหงื่อตก เขาเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น พระศุกร์เข้าพระเสาร์แทรกหรือว่าเขาก้าวเท้าออกจากบ้านผิดข้างหรือเปล่า ทำไมวันนี้มีแต่เรื่องน่าปวดหัว “ยกออกไปให้หมด” จารวีชี้นิ้วสั่ง “เดี๋ยวนี้...เมธัสไม่งั้นฉันจะหักเงินเดือนเธอ” “ครับ” เมธัสรีบยกหูโทรศัพท์ภายในสั่งให้เรียกแม่บ้านและพนักงานชายมาช่วยกันจัดการตามคำสั่งของเจ้านาย ชายหนุ่มอ่อนวัยกว่าเจ้านายสาวเพียงหนึ่งปีรีบตอบรับ เขาเองอยากได้คำสั่งชัดเจนแบบนี้มาตั้งแต่ชั่วโมงที่แล้ว ได้แต่รอจารวีมาจัดการเองเพราะเขาขัดปรียาภรณ์และวรรณิกาไม่ได้ เมธัสเป็นหลานของนางละเอียด แม่ครัวและอดีตพี่เลี้ยงของจารวี เขาและจารวีโตมาด้วยกันและวัยที่ห่างกันเพียงหนึ่งปีทำให้คนทั้งสองสนิทสนมกันอย่างยิ่ง จารวีกล้าบอกได้เต็มปากเลยว่าเธอไว้ใจเมธัสและนางละเอียดป้าของเขายิ่งกว่าญาติแท้ๆ เสียอีก และเป็นไปตามที่เมธัสคาด หลังจากที่โต๊ะทำงานสองชุดนั้นถูกยกออกจากห้องทำงานของเจ้านายสาวไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ปรียาภรณ์และวรรณิการีบมาที่ห้องทำงานของจารวีทันที ทั้งสองมาโวยวายขอเข้าพบเจ้าของห้อง “ไจ๋ทำแบบนี้ไม่เห็นหัวอาเลยหรือยังไง ถึงให้คนมายกโต๊ะยายแป๋มออกจากห้องของเรา” “ใช่ โต๊ะของยายอ้ายก็เหมือนกัน ไจ๋รังเกียจน้องเหรอถึงไม่ให้ใช้ห้องด้วยกัน” “ไม่ได้รังเกียจค่ะแต่ไจ๋ไม่สะดวก ว่าแต่ใครอนุมัติให้อ้ายกับแป๋มมาทำงานที่ห้องไจ๋เหรอคะ” “ในรายงานการประชุมครั้งที่แล้วมีบอกว่าบอร์ดอนุมัติให้น้องมาทำงานกับไจ๋ ถ้าเราไม่เคยอ่านอาก็ไม่แปลกใจหรอก เพราะอาเป็นห่วงบริษัทหรอกนะถึงเสนอตัวให้น้องมาช่วยเรา” ปรียาภรณ์ตอบเป็นเชิงเหน็บ “รายงานการประชุมกรรมการครั้งล่าสุด มติที่ประชุมหัวข้อที่แปดหน้าที่สามสิบห้า บอกไว้แค่ให้แป๋มกับอ้ายมาทำงานกับไจ๋แต่ไม่ได้มีตรงไหนบอกว่าไจ๋จะให้สองคนนั้นมานั่งทำงานในห้องเดียวกัน หรือถ้าคุณอาอ่านรายงานแล้วเข้าใจแบบนั้น ไจ๋คิดว่าคุณอาทั้งสองน่าจะมีปัญหาเรื่องการใช้ภาษาและการตีความนะคะ” เมธัสที่กำลังเปิดรายงานการประชุมแบบออนไลน์อยู่รีบหาหน้าสามสิบห้าทันที 'ว้าว คุณไจ๋เจ๋งมากสงสัยฟลุกเดาถูก' เมธัสยกนิ้วให้เจ้านายสาวอยู่ด้านหลังของปรียาภรณ์และวรรณิกา