“ไม่! ดาร์เรน คุณอย่าหลับนะ! อย่าหลับเด็ดขาด!” หัวใจที่เคยตั้งมั่นเอาไว้ว่าต้องเข้มแข็งและจะไม่มีทางอ่อนไหวอย่างเด็ดขาด เวลานี้กลับแทบขาดใจกับภาพตรงหน้าที่เห็น
ร่างสูงของดาร์เรนที่อยู่ ๆ ก็ทรุดลงไปกองที่พื้นพร้อมกับสติที่ดับวูบ ใบหน้าหล่อเหลานั้นซีดเซียวแทบจะไร้สีเลือด นัยน์ตาสีเปลือกไม้ปิดแน่นสนิทราวกับไม่รับรู้อะไรอีกแล้ว
“ดาดี๊! ดาดี๊เปงอาไย ตื่น ๆ” ดีนเองก็ดูเหมือนจะตกใจไม่แพ้กัน อะไรบางอย่างทำให้เจ้าหนูน้อยรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา “หม่าม้าฮับ ดาดี๊เป็นอะไรไปฮับ”
“ดาร์เรน! คุณได้ยินฉันไหม” ฝ่ามือเล็กของเดวาได้แต่ยกขึ้นมาตบที่ข้างแก้มของดาร์เรนเบา ๆ เสียงที่เปล่งออกมาก็สั่นพร่าจนไม่คิดว่ามันจะเป็นเสียงของตัวเอง
“คุณอย่าหลับนะ! ฮึก... ลืมตาขึ้นมาก่อน ดาร์เรนได้ยินฉันไหม” และไม่ว่าจะเรียกยังไงคนที่นอนอยู่ก็ไม่ขยับ ลมหายใจเริ่มแผ่วเบาลงเรื่อย ๆ จนเผลอคิดว่ามันอาจจะหยุดไปในที่สุด “ตื่นขึ้น
