“ไม่อร่อยเหรอคะ ทำไมถึงกินนิดเดียวเอง โจ๊กนี่ฉันตื่นมาทำเองกับมือเลยนะ” เดวาเอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นว่าดาร์เรนนั้นเพิ่งจะกินไปได้เพียงนิดเดียวก็ส่ายหน้าแล้ว ก่อนจะเหลือบมองโจ๊กในชามที่ยังคงไม่พร่องไปเลย
“หรือว่าเจ็บตรงไหน มึนหัวหรือเปล่า”
ดาร์เรนยังคงส่ายหน้าช้า ๆ นัยน์ตาสีเปลือกไม้ก็จ้องมองหญิงสาวนิ่งไม่ละไปไหน ราวกับว่าถ้าเผลอหันไปทางอื่นเพียงครู่ก็อาจจะไม่ได้พบเจอกันอีก “เดวา... เป็นคุณที่ยังอยู่ตรงหน้าของผมจริง ๆ ใช่ไหม”
คนถูกถามถึงกับขมวดคิ้วเข้าหากัน มือเรียวก็เอื้อมขึ้นไปจับดูที่หน้าผากของอีกฝ่ายเบา ๆ “คุณป่วยเหรอ หรือว่าเพี้ยนไปแล้ว”
“....”
“ถ้าไม่ใช่ฉันที่กำลังอยู่ตรงหน้าคุณแล้วจะเป็นใครไปได้ล่ะ”
ดาร์เรนยังคงเงยหน้ามองไปที่เดวาพร้อมกับส่งรอยยิ้มบาง ๆ “เปล่าผมก็แค่นึกว่าผมนั้นกำลังฝันอยู่... ผมนึกว่าคุณเดินทางไปแล้ว”
“เดินทางไปแล้ว?” เดวาทำหน้างง “หมายความว่ายังไง”
และนี่ก็
