หลังจากค่ำคืนแห่งความจริงอันโหดร้ายผ่านพ้นไป ราวกับฟ้าหลังฝนที่มักจะงดงามเสมอ ‘ของขวัญ’ พยายามวางความเจ็บปวดเรื่องแม่ไว้ข้างหลัง และหันมาโฟกัสกับสิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ ที่กำลังดิ้นขลุกขลักอยู่ในท้องของเธอ
กำหนดการคลอดใกล้เข้ามาทุกขณะ ความตื่นเต้นระคนหวาดหวั่นเริ่มเกาะกุมหัวใจของผู้เป็นแม่มือใหม่
เวลา 02:45 น. ณ เรือนหอคุณเปรม
ความเงียบสงัดของยามวิกาลถูกทำลายลงด้วยเสียงร้องครางแผ่วเบาที่เล็ดลอดออกมาจากลำคอระหง ของขวัญสะดุ้งตื่นขึ้นกลางดึกด้วยความรู้สึกเจ็บหน่วงที่หน้าท้องอย่างรุนแรง มันไม่ใช่การเจ็บเตือนเหมือนที่ผ่านมา แต่มันคือความเจ็บร้าวที่บีบตัวเป็นจังหวะสม่ำเสมอและรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ
“อึก... โอ๊ย...” ของขวัญกัดริมฝีปากแน่น พยายามพลิกตัวไปสะกิดคนที่นอนหลับสนิทอยู่ข้าง ๆ “คุณเปรม คุณเปรมคะ”
คุณเปรม ที่ปกติเป็นคนตื่นไวอยู่แล้ว รีบดีดตัวลุกขึ้นนั่งทันทีด้วยความตกใจเมื่อได้ยินน้ำเสียงที่ผิดป
