กาลเวลาหมุนผ่านไปอีกสองสัปดาห์ เช้าตรู่ของวันที่หมอกลงจัด ปกคลุมทั่วทั้งหุบเขาแห่งวิรงคพิทักษ์จนขาวโพลน อากาศที่เคยเย็นสบายกลับหนาวยะเยือกจับขั้วหัวใจ ราวกับธรรมชาติกำลังรับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ที่กำลังจะมาเยือน
เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นในความเงียบสงัดของเรือนหอท้ายไร่ ปลุกให้ คุณเปรม และ ของขวัญ สะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยหัวใจที่เต้นรัว ปลายสายจากคฤหาสน์หลักแจ้งข่าวด้วยน้ำเสียงร้อนรน ขอให้รีบพาหลานชายวัยหนึ่งเดือนเศษเข้าไปพบ ‘คุณแม่ใหญ่ปรียาดา’ โดยด่วนที่สุด
ทันทีที่มาถึง ห้องนอนกว้างขวางที่เคยอบอวลด้วยกลิ่นหอมของดอกมะลิ บัดนี้กลับเต็มไปด้วยกลิ่นอายของยาและความเงียบงันที่น่าหดหู่ บนเตียงหลังใหญ่ ร่างที่เคยสง่างามของคุณแม่ใหญ่ปรียาดานอนนิ่งสนิท ลมหายใจแผ่วเบา ใบหน้าซีดเซียวไร้สีเลือด แตกต่างจากภาพลักษณ์นางพญาผู้แข็งแกร่งในอดีตอย่างสิ้นเชิง
เป็นครั้งแรกที่ของขวัญได้มีโอกาสเข้ามาเยี่ยมแม่
