หนึ่งเดือนผ่านไป สายลมแห่งขุนเขาวิรงคพิทักษ์เริ่มพัดพาความเย็นสบายเข้ามาแทนที่ความร้อนอบอ้าว เป็นสัญญาณของการเปลี่ยนผ่านฤดูกาล เช่นเดียวกับชีวิตของ ของขวัญ ที่กำลังก้าวเข้าสู่บทบาทใหม่อีกครั้งโดยที่คนรอบข้างยังไม่ทันระแคะระคาย
เช้านี้ แสงแดดอ่อน ๆ สาดส่องเข้ามาในห้องครัวเบเกอรี กลิ่นหอมของเนยและวานิลลาอบอวลไปทั่ว แต่ทว่า กลิ่นที่เคยหอมหวานสำหรับของขวัญ วันนี้กลับทำให้เธอรู้สึกพะอืดพะอมอย่างประหลาด
“อุบ...” ของขวัญยกมือปิดปาก รีบวางถาดขนมลงบนโต๊ะพัก แล้วหันหน้าหนีไปสูดอากาศที่หน้าต่าง
“เป็นอะไรหรือเปล่าคะคุณขวัญ?” พี่เลี้ยงเด็กที่กำลังอุ้ม น้องปุรินทร์ วัย 7 เดือนกว่าถามด้วยความตกใจ
“เปล่าจ้ะ สงสัยเมื่อคืนพักผ่อนน้อยไปหน่อย” ของขวัญตอบปัด ๆ พลางหยิบยาดมขึ้นมาสูด แต่ในใจลึก ๆ สัญชาตญาณความเป็นแม่เริ่มส่งสัญญาณเตือน
อาการเวียนหัว หน้ามืดบ่อย ๆ และจมูกไวต่อกลิ่นในช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมา มัน
