หนึ่งเดือนผ่านไป เวลาหมุนเวียนไปอย่างเชื่องช้าแต่มั่นคง ณ ขุนเขาวิรงคพิทักษ์ บรรยากาศแห่งความเปลี่ยนแปลงที่เคยตึงเครียดได้จางหายไปจนเกือบหมดสิ้น หลงเหลือไว้เพียงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูของบ้านเรือนหอท้ายไร่
บ่ายวันอาทิตย์ที่แสงแดดทอประกายอ่อนโยนลอดผ่านแมกไม้เขียวขจี ลมพัดเอื่อย ๆ หอบเอากลิ่นหอมของดอกกุหลาบและกลิ่นขนมอบใหม่ ๆ ลอยฟุ้งไปทั่วสวนหลังบ้านของคุณเปรมและของขวัญ
วันนี้บ้านหลังนี้ก็ยังคงครึกครื้นและเต็มไปด้วยชีวิตชีวาเช่นเดิม เสียงหัวเราะสดใสของ น้องปกป้อง วัยใกล้สองขวบดังเจื้อยแจ้วขณะวิ่งไล่จับลูกบอลกับ คุณปราบ คุณพ่อลูกอ่อนที่ยอมทิ้งมาดขรึมมาวิ่งไล่จับลูกจนเหงื่อซึม ถัดไปไม่ไกล เจ้าเอย กำลังสอน ไลลา จัดดอกไม้แบบแปลก ๆ ที่ดูเหมือนจะเน้นความรกมากกว่าศิลปะ จน คุณปลื้ม และ คุณโปรด ที่นั่งจิบกาแฟมองดูภรรยาอยู่ต้องแอบกลั้นขำ
แต่สิ่งที่ทำให้ภาพในวันนี้พิเศษและแตกต่างไปจากทุกวัน
