19 ยอมจำนนเพื่อปั่นเกม

ค่ำคืนนั้น หลังจากของขวัญอำลาคุณหญิงภรณีที่บ้านไม้สักโบราณแล้ว ขับรถกลับมาถึงบ้านพักเล็ก ๆ ของตัวเอง แสงไฟหน้ารถสปอร์ตสีดำเงาคันหนึ่งที่จอดรออยู่หน้าประตูก็สาดส่องเข้ามาในตาพอดี คุณเปรมยืนพิงประตูรถ มือล้วงกระเป๋ากางเกงสูท ดวงตาคมกริบจ้องมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ไม่พูดสักคำของขวัญรู้ทันทีว่าเลี่ยงไม่ได้อีกแล้ว สองเดือนกว่าที่เธอหลบหน้า เปลี่ยนเบอร์ ปิดโซเชียล ย้ายที่พักชั่วคราว ทุกอย่างพังทลายลงในคืนนี้ เธอสูดลมหายใจลึก หยุดรถลงจากประตู แล้วเดินตรงเข้าไปหาเขาโดยไม่พูดอะไร ใจดีสู้เสือ เธอบอกตัวเองในใจ ถ้าจะหนีก็หนีไม่พ้น ถ้าจะสู้ตรง ๆ ตอนนี้ก็ยิ่งแย่ คุณเปรมไม่พูดเหมือนกัน มือข้างหนึ่งยื่นมาจับข้อมือเธอแน่น แล้วกระชากให้ขึ้นรถทันที รถพุ่งออกไปด้วยความเร็วสูงตรงไปยังคอนโดหรูชั้น 28 ที่เธอรู้จักดีเกินไป ประตูห้องปิดลง เขาไม่เปิดไฟด้วยซ้ำ เสื้อผ้าถูกดึงกระชากออกจากตัวกันและกันอย่างดุดันเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา สุดท้ายก็เหมือนเดิม จบลงบนเตียงเสมอ ของขวัญรู้ดีว่าเมื่ออยู่ใกล้เขาเกินระยะหนึ่งเมตร สติของเธอจะหายไปพร้อมกับเสื้อผ้าทุกชิ้น ต่อให้ตั้งใจจะต่อต้านไว้แค่ไหน พอเขาสัมผัส พอปากเขาประกบลงมา เธอก็ใจอ่อน ยอมให้เขาทำอะไรก็ได้เหมือนทุกครั้ง เพราะแบบนี้เธอถึงเลือกวิธี “หลบหน้า” มาตลอด เพราะถ้าเจอหน้า เธอแพ้เขาทุกครั้ง คืนนั้นเขาครอบครองเธออย่างบ้าคลั่งเหมือนต้องการลบสองเดือนที่ขาดหายไปให้หมดสิ้น ของขวัญยอมเขาทั้งน้ำตา รู้ตัวดีว่าตัวเองอ่อนแอขนาดไหน แต่ก็ยังยอม เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดสาดส่องเข้ามาในห้องนอนกว้าง คุณเปรมตื่นก่อน เขานั่งมองเธอที่นอนอยู่ข้าง ๆ ด้วยสายตาที่เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เหมือนสองเดือนกว่าที่เธอหายตัวไปไม่เคยมีอยู่จริง เขาก้มลงจูบหน้าผากเธอเบา ๆ แล้วลุกไปหยิบกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มที่วางไว้บนโต๊ะข้างเตียง “ใส่สิ” เขาพูดสั้น ๆ ยื่นกล่องให้ ข้างในเป็นกำไลข้อมือเพชรเม็ดใหญ่เรียงเต็มวง งานฝีมือระดับสูง ราคาหลายล้านแน่นอน ของขวัญรับมาด้วยมือที่ยังสั่นเล็กน้อย เธอรู้ดีว่านี่คือ “พิธีกรรม” ประจำของเขา ทุกครั้งที่มีเรื่องทะเลาะ มีเรื่องหนี มีเรื่องอะไรก็ตามที่ทำให้เขาเสียหน้า เขาจะซื้อของราคาแพงมาให้ แล้วทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ตบหัวแล้วลูบหลัง ปล่อยผ่าน แล้วทุกอย่างจบ เขาเป็นแบบนี้มาตลอด ไม่เคยขอโทษ ไม่เคยพูดถึงเรื่องเก่า ไม่เคยยอมรับว่าตัวเองผิด แค่ซื้อของแพง ๆ มาให้ แล้วทุกอย่างต้องกลับมาเหมือนเดิม ของขวัญสวมกำไลลงข้อมือโดยไม่พูดอะไร เขายิ้มมุมปากเล็กน้อย มองเธอด้วยสายตาพอใจ ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำแต่งตัว ครึ่งชั่วโมงต่อมา เขาเดินออกมาในชุดสูทสีเทาเข้ม ตัดเย็บเนี๊ยบ ดูหล่อเหลาและทรงพลังเหมือนเคย ของขวัญนั่งอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ กำลังลงรองพื้นเพื่อกลบรอยแดงรอยเขียวที่คอและไหล่ คุณเปรมเดินมาข้างหลังเธอ วางมือทั้งสองข้างลงบนไหล่บาง ๆ แล้วก้มลงซุกจมูกที่ซอกคอเธอ “คืนนี้เจอกันที่นี่ เวลาเดิมของเรานะ” เขาพูดเสียงทุ้มต่ำ รู้กันดีว่า “เวลาเดิม” คือสามทุ่มตรง เธอต้องมาหาเขา ไม่มีข้ออ้าง ของขวัญวางแปรงแต่งหน้าลงช้า ๆ หันหน้ามาสบตาเขาผ่านกระจก สีหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นเศร้าสร้อยทันที “ไม่รู้ว่าจะได้มาอีกไหมนะคะ” เธอพูดเบา ๆ “ช่วงนี้คนของคุณภัทราตามดูขวัญตลอดเลย” คุณเปรมชะงักทันที มือที่ลูบไหล่เธออยู่แข็งเกร็ง “คุณแม่เล็กเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้” เขาถามเสียงดุ “เขาทำอะไรเธอรึเปล่า” ของขวัญส่ายหน้าช้า ๆ ทำตาแดงก่ำ “ไม่ได้ทำร้ายอะไรหรอกค่ะ แค่…สั่งห้ามไม่ให้ขวัญเจอคุณอีกเท่านั้นเอง ท่านรู้เรื่องของเราแล้ว” คุณเปรมขมวดคิ้วแน่น ดวงตาวูบวาบด้วยความโกรธ “หมายความว่าที่เธอหลบหน้าฉันสำเร็จมาตลอดสองเดือนนี่ เพราะคุณแม่เล็กใช่ไหม” ของขวัญพยักหน้าช้า ๆ ทำท่าทางยอมจำนนเต็มที่ “ทำไงได้ล่ะคะ คุณก็เลือกพี่อันดาอยู่ดี แล้วขวัญก็มีคู่หมั้นแล้ว เราต่างก็มีคนของตัวเอง ไม่แปลกหรอกที่ท่านจะอยากจับเราห่างกัน” เธอหยุดนิดหนึ่ง ปล่อยน้ำตาคลอเบา ๆ “ขวัญจะไปต่อรองอะไรได้ล่ะคะ ขวัญไม่มีกำลังเลย ผู้ใหญ่สั่งมา ขวัญก็ต้องทำตาม ขวัญไม่อยากให้คุณต้องทะเลาะกับทางบ้านเพราะเรื่องไม่เป็นเรื่อง แล้วถ้าเรื่องเราแพร่ออกไป มันก็มีแต่เสียกับเสีย ขวัญเลยคิดว่า…เราห่างกันซะดีกว่า ไม่ห่างวันนี้ วันหน้าก็ต้องจากกันอยู่ดี” เธอทำเสียงสั่นเครือ หันไปซบอกเขาเบา ๆ “ขวัญกลัวค่ะ” คุณเปรมดึงเธอเข้ามากอดแน่นทันที มือใหญ่ลูบหลังเธออย่างเอ็นดู “เธอไม่ต้องกังวลเรื่องนี้หรอก ฉันจัดการเอง” เขาพูดเสียงมั่นใจ “ใครจะทำอะไรคนของฉันได้ รวมถึงแม่ฉันด้วย” ของขวัญซุกหน้าลงกับอกเขา แอบยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยในอ้อมกอดที่เขามองไม่เห็น นี่คือสิ่งที่เธอต้องการมาตลอด การโยนความผิดทั้งหมดไปให้คุณภัทรา แม่เล็กของคุณเปรม เธอรู้ดีว่าถ้าไม่ทำแบบนี้ คุณเปรมจะไม่มีวันเชื่อใจเธอเต็มร้อยอีก เพราะกระต่ายน้อยที่เคยหนีออกจากกรงได้สำเร็จครั้งหนึ่ง มันก็ต้องมีครั้งที่สองเป็นแน่ เขาจะต้องส่งคนตามประกบเธอ จะต้องเช็คทุกที่ที่เธอไป ทุกคนที่เธอคุยด้วย ถ้าเป็นแบบนั้น แผนการทั้งหมดของเธอจะพัง แต่ถ้าเธอผลักทุกอย่างไปให้คุณภัทรา เขาจะเชื่อทันที เพราะเขาเองก็รู้ดีว่าแม่ของตัวเองเป็นคนแบบไหน คุณภัทรา หรือคุณแม่เล็กในวงสังคม เป็นที่เลื่องลือเรื่องความร้ายกาจ การจัดการคนที่มาเป็นภัยต่อลูกชายคนเดียวของท่านไม่เคยปราณี มีข่าวลือมากมายว่าผู้หญิงที่เคยเข้าใกล้คุณเปรมมากเกินไป หายตัวไปจากวงสังคมอย่างน่าประหลาดก็เพราะท่าน ดังนั้นเมื่อของขวัญบอกว่า “เป็นเพราะคุณแม่เล็ก” คุณเปรมไม่แม้แต่จะสงสัยเลยสักนิด ในหัวของเขา ภาพทุกอย่างชัดเจนทันที ว่าเพราะ แม่รู้เรื่องเข้า คงโกรธมาก จึงส่งคนตามประกบของขวัญ สั่งห้ามไม่ให้เจอกัน และขู่ต่าง ๆ นานา ส่วนของขวัญ? ในสายตาเขา เธอเป็นแค่ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ อ่อนแอ ซื่อสัตย์ และรักเขามากจนยอมทำตามทุกอย่าง เขาไม่มีวันคิดหรอกว่ากระต่ายน้อยตัวนี้จะกล้าปั่นหัวเขา กล้าสร้างเรื่องโกหกขนาดนี้ กล้าซ่อนเขี้ยวเล็บไว้ข้างในรอยยิ้มหวาน ๆ คุณเปรมก้มลงจูบหน้าผากเธออีกครั้ง “เย็นนี้มาให้ตรงเวลา ฉันจะเคลียร์เรื่องนี้ให้จบภายในวันนี้เลย” เขาพูดเสียงเย็น “ถ้าคุณแม่เล็กกล้าขัดขวาง ฉันก็จะทำให้คุณแม่รู้ว่าฉันเลือกใคร” ของขวัญพยักหน้าช้า ๆ ทำตาแดงก่ำเหมือนกลัวจริง ๆ “ค่ะ…ขวัญจะพยายาม” เขาปล่อยเธอ หยิบกระเป๋าเอกสาร เดินออกจากห้องไปโดยไม่หันกลับ ประตูปิดลง ของขวัญนั่งนิ่งอยู่นาน มองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก กำไลเพชรที่ข้อมือสะท้อนแสงเป็นประกายวูบวาบ เธอค่อย ๆ บิดตัวล็อกเล็ก ๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้ข้อต่อเพชรเม็ดกลาง กำไลคลายออกทันที เธอพลิกดูด้านใน ใช้เล็บแหย่เข้าไป ดึงแผ่นไมโครชิปขนาดเท่าเม็ดข้าวสารออกมา ชิป GPS ที่เขาฝังไว้ในเครื่องประดับทุกชิ้นที่เคยให้เธอ เธอบีบชิปนั้นจนแตกกรอบ เศษซิลิโคนกระจายเต็มฝ่ามือ “คราวนี้ตามขวัญไม่เจอแล้วล่ะค่ะ” เธอทิ้งเศษชิปลงชักโครก กดน้ำชำระให้หายไปตลอดกาล แล้วยกกำไลเปล่า ๆ ขึ้นมาจูบเบา ๆ ครั้งหนึ่ง “ขอบคุณสำหรับของขวัญนะคะ ที่ทำให้ทุกอย่างง่ายขึ้นมาก” เธอยิ้มให้ตัวเองในกระจก รอยยิ้มที่เย็นเยียบและมั่นใจ คืนนี้เธอจะไปตามนัดจริง ๆ แต่ไม่ใช่เพื่อขึ้นไปนอนกับเขา เธอจะขึ้นไปวางกำไลวงนี้ไว้บนโต๊ะกลางห้อง พร้อมกระดาษโน้ตสั้น ๆ บรรทัดเดียว “ของที่คุณให้ ฉันคืนให้แล้ว ต่อไปนี้ ตามฉันไม่เจออีก” แล้วเธอจะเดินออกจากชีวิตเขาไปตลอดกาล โดยที่เขาไม่มีทางตามเจอแม้แต่เงา ของขวัญลุกขึ้น เดินไปที่ตู้เสื้อผ้า หยิบเดรสสีดำสนิทที่เตรียมไว้สำหรับวันนี้ วันที่จะเริ่มต้นใหม่ โดยไม่มีโซ่ตรวนที่มองไม่เห็นอีกต่อไป เธอหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะของคนที่ยอมจำนนเพียงชั่วข้ามคืน เพื่อชนะอย่างสมบูรณ์ตลอดกาล