แสงสีส้มอมแดงของพระอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้าสาดส่องผ่านกระจกบานใหญ่ของร้านอาหารหรูริมแม่น้ำเจ้าพระยา สะท้อนบนผิวน้ำเป็นเส้นแสงระยิบระยับราวกับเพชรปลอมที่กำลังจะแตกสลาย อันดานั่งอยู่ตรงมุมที่คุณเปรมนัดไว้ตั้งแต่บ่ายสาม มือหนึ่งถือแก้วไวน์แดงที่เธอจิบไปแล้วเกือบครึ่งขวดโดยไม่รู้ตัว เธอสวมแว่นกันแดดทับหน้าที่แต่งมาอย่างสมบูรณ์แบบ แต่ใต้เลนส์สีดำนั้น ดวงตาของเธอแดงก่ำจากความโกรธที่กดเอาไว้มาหลายวัน
คุณเปรมเดินเข้ามาในชุดสูทสีเทาเข้ม ใบหน้าเรียบเฉย เขายกมือเรียกพนักงานแค่เล็กน้อยแล้วนั่งลงตรงข้ามเธอโดยไม่พูดอะไรสักคำจนพนักงานเดินจากไป
“ไม่คิดว่าเปรมจะหาเวลามาเจออันได้นะ” อันดาถอดแว่นกันแดดออกช้า ๆ วางลงข้างจานอย่างตั้งใจให้เกิดเสียงดังกึก เธอจ้องหน้าเขาตรง ๆ “หรือว่าที่มาเพราะ แค่กลัวอันไปตะโกนบอกสื่อว่า ‘คุณเปรมทิ้งฉันเพราะไปหลงเด็กกำพร้าที่เพิ่งแปลงร่างเป็นทายาทมหาเศรษฐี’ เลยรีบมาปิดปากกัน
