แสงแดดอ่อน ๆ ยามบ่ายคล้อยที่สาดส่องเข้ามาในห้องทำงานของ คุณหญิงวรรณา ดูเย็นเยียบราวกับแสงไฟจากหิ้งบูชา ห้องที่ตกแต่งด้วยไม้สักราคาแพงถูกปกคลุมด้วยความตึงเครียดที่แทบจะทำให้หายใจไม่ออก
ของขวัญ เดินเข้าไปด้วยความสงบที่เธอฝึกฝนมาตลอดชีวิต แต่เมื่อเห็นใบหน้าของประมุขตระกูล เธอก็รู้ทันทีว่าหน้ากากแห่งความเมตตาที่เคยมีให้เธอตั้งแต่เด็กได้ถูกถอดออกไปแล้ว
คุณหญิงวรรณานั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ไม่ได้เชิญของขวัญให้นั่งลงด้วยซ้ำ ดวงตาคมกริบจ้องมองเธอด้วยความเย็นชาที่ไม่เคยแสดงออกมาก่อน
“เธอใจกล้ามากเลยนะ ของขวัญ” คุณหญิงวรรณาเปิดประเด็นด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยอำนาจที่ทำให้กำแพงห้องสั่นสะเทือน “ไม่สิ...อันนา หวัง ฉันควรจะเรียกเธอว่าอะไรดีล่ะ”
ของขวัญตอบกลับอย่างนิ่งสงบ “เรียกเหมือนเดิมเถอะค่ะ ไม่ว่า ของขวัญ หรือ อันนา หวัง ก็คือคน ๆ เดียวกันอยู่แล้ว”
คุณหญิงวรรณาหัวเราะออกมาเสียงดัง เสียงนั้น
