หนึ่งเดือนหลังจากสัญญาฉบับสุดท้ายในฮ่องกงถูกเซ็นลงด้วยหมึกเข้ม ของขวัญ หรือในโลกอีกใบหนึ่งที่เพิ่งปิดประตูลง เธอชื่อว่า “อันนา หวัง” ลากกระเป๋าหนังเรียบเส้นเย็บเนี้ยบออกจากสนามบินเชียงใหม่ ยามบ่ายคล้อยลมเหนือพัดแผ่ว เอื่อยเย็นจนกลิ่นไม้ดอกริมรั้วซึมเข้ามาในอก เธอเงยหน้ามองเมฆที่ขยับช้า ๆ อยู่เหนือดอยสุเทพ ความเงียบของเมืองที่คุ้นฝ่าเท้า กลับดังอย่างบอกไม่ถูกหลังเดือนปีที่เสียงท่าเรือวิกตอเรียบดลหัวใจให้เต้นตามคลื่นไฟ
รถคันสีหม่นเลี้ยวเข้าสู่คฤหาสน์สไตล์ไม้สักเก่าแก่ของคุณหญิงภรณี บ่ายแก่เริ่มหลอมเป็นเย็น แสงแดดไล้ขอบหน้าต่างไม้เก่าให้ขึ้นเงาอุ่น ๆ บนพื้นหินขัด ป้าสายบัวก้าวออกมาจากตัวบ้านพร้อมรอยยิ้มกว้างและผ้ากันเปื้อนลายดอก “คุณหนูกลับมาแล้วค่ะ” เสียงเหนือที่ติดปากทำให้หัวใจของขวัญคลายเกร็งตั้งแต่ยังไม่ทันยกกระเป๋าลงจากรถ
ยังไม่ทันตอบ ร่างอุ่นของคุณหญิงภรณีก็เข้ามาโอบเต็มแรง “ผอมลงอีกแ
