ฝนเหนือเพิ่งซา ละอองชื้นจับยอดไผ่จนใบเขียวเข้มสะท้อนแสงไฟส้มของโคมระย้า “เรือนแก้ว” ร้านอาหารลับที่ซ่อนอยู่ในซอยเล็กนิมมาน ที่ซึ่งมีแต่ผู้ดีมีเงินกับนักเจรจาข้ามตระกูลแวะเวียนเข้ามาปิดดีล กำแพงอิฐดิบกั้นพื้นที่จากถนน อ่างน้ำตื้น ๆ กลางสวนรับหยดฝนเกิดวงคลื่นซ้อนเป็นชั้นประณีต ทางเดินไม้สักนำไปยังห้องส่วนตัวบานกระจกใสที่ถูกซ้อนด้วยม่านโปร่งสองชั้น หากดึงลงเมื่อใด เสียงโลกภายนอกจะดับราวถูกปิดสวิตช์
ในห้องนั้น โต๊ะชาเตี้ยปูผ้าไหมสีงาช้าง กาน้ำชาอู่หลงเขาสูงกำลังพ่นไอ ถ้วยกระเบื้องเคลือบขาวควันกรุ่นข้างจานขนมเมืองชิ้นเล็กที่จัดเรียงราวเครื่องประดับ เครื่องกระจกรอบด้านสะท้อนสวนเขียวและบ่อหินจนเหมือนหลุดเข้าไปอยู่ในกล่องอัญมณีสีฝน
ผู้หญิงสองคนที่ครั้งหนึ่งเคยยืนข้างกันตั้งแต่เด็ก บัดนี้นั่งคนละฝั่งโต๊ะ เหมือนคนละทวีป
คุณแม่เล็กภัทรา สงบ เงียบ ผมเกล้าตึง เรียวปากแตะรอยยิ้มที่ไม่เคยบอกความในใจ
