เย็นนั้นปกปราชญ์มาหาพริมาที่ร้านตามที่เขาบอก แต่หญิงสาวที่กำลังเหนื่อยมากไม่มีอารมณ์ที่จะอยากพบหรือพูดคุยด้วย
“วันนี้ฉันเหนื่อยมาก คุณมีเรื่องอะไรสำคัญไหมคะ ถ้าไม่มีฉันขอไม่คุยนะ” พริมาบอกตามตรงเมื่อเธอเจอเขาก่อนจะขึ้นรถกลับที่พัก
“ก็ได้ งั้นเราไว้คุยกันวันหลัง ถ้าแนนเหนื่อยให้ผมขับรถไปส่งที่พักไหมจะได้ไม่ต้องขับรถเอง”
“ไม่เป็นไรค่ะขอบคุณ” เธอเดินฉับ ๆ ไม่หันมามองคนที่เดินตามจนถึงรถตนเอง
“พรุ่งนี้ผมมาหาได้ไหม มีเรื่องอยากคุยกับแนน” ปกปราชญ์ดึงประตูรถไว้ทันก่อนที่เธอจะปิด
พริมาถอนใจ แต่วันนี้เธอเหนื่อยเกินกว่าจะต่อความไปมากกว่านี้ หากปกปราชญ์อยากคุยก็คุย ดีเหมือนกันเขาอาจจะเข้าใจอะไรมากขึ้นแล้วต่างคนต่างอยู่สักที
“พรุ่งนี้ฉันเข้าบ่าย จะอยู่ถึงสี่โมงเย็นถ้าคุณจะมาคุยอะไรก็หลังฉันเลิกงาน แต่ถ้ามาไม่ตรงเวลาฉันจะไม่รอเข้าใจตรงกันนะคะ”
ปกปราชญ์สีหน้าดีขึ้นทันตา
“ครับ ขอบคุณมากนะแนน รับ
