เย็นนั้นปกปราชญ์มารอพริมาตามที่เธอบอกเวลาไว้ เขาค่อนข้างแปลกใจเมื่อพนักงานเสิร์ฟมาเชิญเขาไปที่ห้องวีไอพี เมื่อเขาไปถึงเจอว่าหญิงสาวรออยู่แล้ว
“แนนหายโกรธผมแล้วใช่ไหม”
“ฉันไม่ได้โกรธคุณมากเหมือนเมื่อก่อนค่ะ” เธอยอมรับตรง ๆ “แต่ก็ไม่ได้รู้สึกดีใจที่เจอคุณ”
ความรู้สึกปกปราชญ์เหมือนลูกโป่งที่เป่าลมจนพองฟูเต็มที่แล้วแฟบลงช้า ๆ
“ก็ยังดี ดีกว่าแนนบอกไม่ได้โกรธผมเลย” เพราะถ้าเธอพูดแบบนั้นมันทำให้เขาหมดทางไปต่อ
“ฉันหิว ขอกินไปพร้อมกับฟังธุระของคุณไปด้วยนะ ถ้าคุณหิวจะทานด้วยกันก็ได้”
พนักงานทยอยเสิร์ฟอาหารจนเต็มโต๊ะ พริมาเริ่มลงมือทานราวกับว่าเขาไม่ได้นั่งอยู่ด้วย
ปกปราชญ์กินอะไรไม่ลง เขาจิบแต่น้ำรอจนพริมาทำท่าจะอิ่มเธอรวบช้อนแล้วจึงถามเขา
“คุณจะคุยอะไรก็ว่ามา”
“เรื่องเมื่อวานผมไปทำงานนะ ส่วนผู้หญิงที่แนนเห็นเขาเป็นเพื่อนร่วมงานไม่ได้มีอะไรเลย”
จะว่าเขาร้อนตัวก็ได้ แต่บทเรียนของการที
