ตอนที่5:พายุรุกหนัก

"พี่พายุ!" ฉันอุทานเสียงหลง หัวใจเต้นผิดจังหวะไปแวบหนึ่ง ไม่ใช่เพราะเสน่ห์มหาศาลของเขาหรอกนะ แต่เพราะความตกใจต่างหาก คนแบบเขาเนี่ยแหละที่อันตรายสุดๆ ทั้งรุกแรง ทั้งรวย แถมยังดูแพรวพราวไปหมด ไหงโลกมันกลมจนต้องมาเจอเขาดักหน้าคอนโดแบบนี้ได้ล่ะเนี่ย "ไปค่ะ... พี่ไปส่ง" เขาพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน มี 'คะ' มี 'ขา' ต่อท้ายทุกคำ กะล่อนสมกับลุคคุณชายแบดบอยจริงๆ แต่ยอมรับเลยว่าเสียงทุ้มๆ นุ่มหูแบบนั้นมันก็แอบทำให้ใจสาวน้อยอย่างขมิ้นสั่นไหวได้เหมือนกันนะเนี่ย "ไม่เป็นไรค่ะ ขมิ้นไปเองดีกว่า..." พอพูดจบฉันก็ชะงักกึก อยากจะตบปากตัวเองสักที ยัยขมิ้นเอ๊ย! ไปแทนตัวเองด้วยชื่อกับเขาทำไม เดี๋ยวเขาก็ได้ใจหรอก! "ว้าววว คนสวยชื่อขมิ้นเหรอครับ? ชื่อน่ากินจัง ป่ะค่ะ... พี่ไปส่งดีกว่า ขมิ้นเดินไปเองแดดร้อน เดี๋ยวผิวสวยๆ จะเสียหมดนะ" ฉันพยายามโบกไม้โบกมือปฏิเสธพัลวัน แต่เขาก็ยังทำหน้ามึน จอดรถนิ่งสนิทไม่ยอมไปไหน [ แป๊นนนนนนนนนนน!! ] เสียงแตรจากรถคันหลังบีบไล่ดังลั่นถนน เพราะพี่พายุเล่นจอดขวางทางเข้าออกรถคนอื่นเขาพอดี "พี่พายุคะ! รถข้างหลังเขาไล่แล้ว เห็นไหมนั่น" "ก็รีบขึ้นมาสิคะ รถบีบแตรไล่ขนาดนี้ พี่กดดันนะเนี่ย เร็วๆ เข้า" เขาเร่งฉันด้วยสายตาใสซื่อ (ที่ดูปลอมมาก!) จนฉันทำอะไรไม่ถูก สุดท้ายเพราะความเกรงใจรถคันหลัง ฉันเลยต้องตัดสินใจเปิดประตูรถ BMW คันหรูแล้วเข้าไปนั่งข้างคนขับจนได้ พอก้นแตะเบาะหนังราคาแพง เขาก็ออกรถอย่างไวทันที กลิ่นน้ำหอมในรถหอมฟุ้งจนฉันเริ่มมึน "น้องขมิ้นจะไปไหนดีคะ? หรือว่าเราไปหาอะไรอร่อยๆ กินก่อนดี แล้วไปดูหนังกันสักเรื่องมั้ย พี่ว่าวันนี้มีหนังรักเข้าใหม่นะ" "เดี๋ยวค่ะ! ขมิ้น... เอ๊ย ไม่ดิ! ฉันไม่ได้จะไปเที่ยวด้วยนะคะ ขะ... เอ๊ย ฉันต้องไปทำงาน!" ฉันพูดตะกุกตะกักจนลิ้นพันกันไปหมด โอ๊ยยย ลำบากทั้งคนพูดทั้งคนฟังจริงๆ! "แทนตัวเองว่าขมิ้นเถอะครับ น่ารักออก" เขาหันมายิ้มหวานใส่ตาฉัน "หยุดงานสักวันไม่ได้เหรอคะ? นี่พี่ตั้งใจตื่นเช้าเพื่อมารับขมิ้นโดยเฉพาะเลยนะ" เขาทำหน้าอ้อน ตาปริบๆ เหมือนลูกแมวขี้ย้อนศร ทำเอาฉันไปไม่เป็นเลยทีเดียว "มะ... มองทางดีกว่านะคะพี่พายุ ขมิ้นมีงานกองท่วมหัวจริงๆ ค่ะ ไปเที่ยวด้วยไม่ได้หรอก" จะให้ไปไหนมาไหนกับคนที่เพิ่งเจอหน้ากันเมื่อวาน แถมยังดูเจ้าชู้ตัวพ่อขนาดนี้ ขมิ้นไม่เสี่ยงด้วยหรอกค่ะ! "เสียใจจัง... งั้นก็ได้ครับ งั้นพี่ขอไลน์หน่อยสิ เอาไว้ติดต่อเรื่อง... เรื่องเสื้อผ้าก็ได้ พี่อยากอุดหนุน" เขายื่นโทรศัพท์รุ่นแพงระยับมาให้ ฉันรับมาแอดไลน์ส่งๆ ไปเพื่อให้เขายอมขับไปส่งที่ร้านสักที ตลอดทางพี่พายุก็ชวนคุยโน่นคยนี่ไม่หยุดปาก จนกระทั่งถึงห้างดังที่ร้านฉันตั้งอยู่ นอกจากจะมาส่งแล้ว เขายังเดินตามฉันต้อยๆ เข้ามาในห้าง "พี่อยากเห็นร้านของ 'อนาคตแฟน' หน่อยครับ ว่าจะน่ารักเหมือนเจ้าของไหม" ช่างมโนมากเวอร์! ฉันแอบเบะปากในใจ แต่พอถึงหน้าร้านเขาก็อุทานออกมา "โอ้โห ร้านน่ารักเหมือนเจ้าของจริงๆ ด้วย เดี๋ยวพี่มาหาบ่อยๆ นะครับขมิ้น" "ขอบคุณนะคะ แต่ไม่ต้องลำบากมาบ่อยๆ ก็ได้ค่ะ แฮะๆ" ฉันหัวเราะแห้งๆ พยายามสื่อเป็นนัยว่าไม่ต้องมาก็ได้! "พี่เต็มใจ๊เต็มใจค่ะ! ตอนเย็นเราไป..." "เสี่ยขาาาาาาาาาา!" ยังไม่ทันที่พายุจะพูดจบ เสียงแหลมโหยหวนของผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมา พร้อมกับร่างบางในชุดรัดรูปที่พุ่งเข้ามาเกาะแขนพี่พายุแน่น "เสี่ยพายุจริงๆ ด้วย! ไม่มาหาเชอร์รี่เลยนะคะ รู้ไหมว่าเชอร์รี่คิดถึงจะแย่แล้ว" อาการออดอ้อน กอดแขนกอดขา แถมยังเรียก 'เสี่ย' ทำเอาฉันพอจะเดาออกทันที... อีหนูในสต็อกล่ะสิ! "คะ... คือ... เอ่อออ ปล่อยกูก่อน! น้องขมิ้นครับ คือมันไม่ใช่นะ..." พายุหน้าถอดสี พยายามแกะมือผู้หญิงที่ชื่อเชอร์รี่ออกเป็นพัลวัน "งั้นถ้าไม่มีอะไรแล้ว ขมิ้นขอตัวนะคะ ขอบคุณที่มาส่งค่ะ" ฉันตัดบทเสียงเรียบ เดินเชิดหน้าเข้าห้องทำงานส่วนตัวทันที โดยไม่สนใจเสียงตะโกนเรียกตามหลังของเขา หึ! มีซุกไว้เป็นเบือแบบนี้ยังจะมายุ่งกับคนอื่นอีก ผู้ชายมักมากก็เหมือนกันหมดนั่นแหละ! ฉันบ่นพึมพำขณะวางกระเป๋าลงบนโต๊ะ เริ่มต้นวันด้วยความหงุดหงิดนิดๆ บ่ายวันนั้น งานยุ่งขีดสุด! ลูกค้าแห่กันมาจนแน่นร้าน แถมเด็กในร้านก็ดันมาป่วยลาหยุดไปอีกคน ฉันกับยัยแนน (ที่เพิ่งคลานมาถึงร้านตอนสาย) ต้องรับลูกค้าจนมือระวิง พอถึงเวลาเที่ยง ท้องก็เริ่มประท้วงหิวจนไส้จะกิ่ว "แนน เดี๋ยวขมิ้นออกไปสั่งอาหารมาหน้าปากซอยห้างนะ เดี๋ยวเอามาฝากด้วย" ฉันบอกเพื่อนก่อนจะกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกไป ระหว่างทางฉันก็มัวแต่ก้มหน้ากดมือถือเช็กออเดอร์ลูกค้า จนไม่ได้มองทาง... [ ปึ้ก! ] "โอ๊ยยยย!" ฉันชนเข้ากับแผงอกแข็งๆ ของใครบางคนอย่างจัง จนหงายหลังลงไปนั่งจับกบอยู่บนพื้นห้าง "ซวยจริงๆ เลย... ขอโทษนะคะ อะ... อ้าว!" พอเงยหน้าขึ้นมาเตรียมจะวีน เอ๊ย เตรียมจะขอโทษ ฉันก็ต้องชะงัก เพราะคนที่อยู่ตรงหน้าคือ... ‘พี่แทน’ "อ้าวขมิ้น! เจ็บตรงไหนไหมเนี่ย มาๆ ลุกขึ้น" พี่แทนเป็นลูกของเพื่อนแม่ฉันเองค่ะ เราสนิทกันมากตอนเด็กๆ เพราะบ้านติดกัน แต่พอพี่แกย้ายไปเรียนต่อเมืองนอกเราก็ห่างๆ กันไป พี่แทนก้มลงมาจับมือฉันให้ลุกขึ้นอย่างเบามือ "ขอโทษค่ะพี่แทน ขมิ้นมัวแต่ดูโทรศัพท์ ไม่ได้มองทางเลย" ฉันยิ้มแหยๆ รู้สึกอายที่มาเสียฟอร์มต่อหน้าพี่ชายสุดละมุน "ไม่เป็นไรครับขมิ้น พี่ไม่เจ็บเลย ไปหาอะไรกินกันไหม? พี่เลี้ยงเอง" ท่าทางของพี่แทนดูอ่อนโยน อบอุ่น แตกต่างจากพี่พายุและพี่สิงห์ลิบลับ โอ๊ยยย ขมิ้นเอ๊ย... ทำไมชีวิตแกต้องมาเจอคนหล่อพร้อมกันสามสไตล์ในเวลาสองวันด้วยเนี่ย! (อย่าเพิ่งด่านางเอกนะลูกกก ใจมันแกว่งตามสถานการณ์!) "วันนี้ขมิ้นไม่ว่างเลยค่ะพี่แทน ต้องรีบไปดูร้าน งานยุ่งมากกกก" ฉันปฏิเสธไปด้วยความเสียดายจริงๆ เพราะงานต้องมาก่อน "งั้นไว้วันหลังแล้วกันเนาะ เดี๋ยวพี่ไปหาที่ร้านนะ" พี่แทนพูดพร้อมกับยื่นมือมายีหัวฉันเบาๆ ด้วยความเอ็นดูเหมือนตอนเด็กๆ รอยยิ้มของเขาทำเอาโลกสดใสขึ้นเป็นกอง "ค่ะ บ๊ายบายค่ะพี่แทน" ฉันโบกมือลาเขาก่อนจะรีบวิ่งไปซื้อข้าวให้ยัยแนน ชีวิตช่วงนี้มันวุ่นวายได้โล่จริงๆ ทั้งพี่สิงห์สายเถื่อน พี่พายุสายเปย์(และเจ้าชู้) แล้วยังจะพี่แทนสายละมุนคนนี้อีก... ขมิ้นจะรับมือไหวไหมเนี่ยยย!