หลังจากจัดการมื้อเช้า (ที่ควบเที่ยง) เสร็จ พี่พายุก็ยังไม่ยอมกลับไปไหน เขานั่งปักหลักช่วยฉันแพ็คของใส่กล่องอย่างขยันขันแข็งจนฉันแอบแปลกใจ
"พี่ไม่ไปทำงานเหรอคะ?" ฉันถามพลางแปะเทปกาวลงบนกล่องพัสดุ
"ไม่อะ พี่พึ่งหาที่สร้างร้านชิลล์ใหม่แถวๆ นี้เอง ตอนนี้ยังไม่มีปัญหาอะไรเลยว่างจัด" พี่พายุตอบหน้าตาเฉย โห... ต้องรวยและว่างขนาดไหนเนี่ย รวยอยู่แล้วยังจะขยันเปิดร้านเหล้าเพิ่มอีกนะพี่ท่าน
"สบายจังเลยนะคะพี่เนี่ย" ฉันหยอกเขาขำๆ
"อยากสบายมั้ยล่ะ?" พี่พายุหยุดมือแล้วจ้องหน้าฉันนิ่ง ฉันเลยต้องเงยหน้าขึ้นไปมองสบตาเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้
"มาเป็นเมียพี่ดิ... เดี๋ยวเลี้ยงให้สบายทั้งชาติเลย"
หื้มมมมมม! มาอีกแล้วมุกนี้ หน้าฉันมันร้อนวูบวาบขึ้นมาทันที พี่แกจะขยันหยอดไปไหนเนี่ยยย!
"อุ๊ย... หน้าแด๊งแดง" พอเห็นฉันเงียบไป เขาก็ได้ทีแซวซ้ำทันที
"พอเลยค่ะ! หน้าแดงอะไรเล่า ขมิ้นร้อนต่างหาก" ฉันรีบยกมือขึ้นพัดลม
