กิจกรรมของชมรม

ในหนึ่งเดือนต่อจากนั้น ชมพูนุทที่ตอนนี้ขับรถได้คล่องและมีใบขับขี่แล้ว เธอสามารถขับรถยนต์ไปเรียนเองได้ และถึงเวลาที่ภากรต้องไปทำงานสำคัญที่รับปากอิงควัตไว้ “พี่จะไม่อยู่บ้านสักอาทิตย์นึง แต่ถ้านุทมีปัญหาอะไรก็โทรหาพี่หรือฝากข้อความไว้ได้นะ” ภากรบอกชมพูนุทในเย็นวันก่อนที่เขาจะไป “ค่ะพี่กร” ชมพูนุทคุ้นกับบ้านหลังนี้จนไม่รู้สึกแปลกที่แปลกทางอีกแล้ว เธอคิดว่าตัวเองไม่น่ามีปัญหากับการอยู่กับแม่บ้านตามลำพัง เมื่อภากรไปทำงานเธอไปเรียนตามปกติ และในอีกสองวันต่อมา ในชมรมธุรกิจร้านกาแฟที่ชมพูนุทเป็นสมาชิกชมรมมีมติว่าจะไปดูงานร้านกาแฟที่โรงแรมฉัตรเพชร โดยที่ทำเรื่องขออนุญาตไปฝ่ายบริหารทั่วไปของโรงแรมแล้ว และได้รับคำตอบรับว่ายินดีให้ไปศึกษาดูงานในวันสุดสัปดาห์นั้น ชมพูนุทเองก็เป็นคนหนึ่งที่เข้าร่วมกิจกรรมของชมรม เมื่อถึงวันสุดสัปดาห์นั้นเธอขับรถไปที่มหาวิทยาลัยและนั่งรถตู้ไปกับเพื่อนๆ โดยที่มีรถตู้ไปทั้งหมด 3 คัน “น้องปีหนึ่งนั่งรถเบอร์หนึ่งเลยจ้า จะได้ไม่หลงไปไหนนะ มาเลยนุทกับวรรณนั่งเบาะหน้าก็ได้” เมื่อไปถึงรถตู้ของมหาวิทยาลัยที่นั่งสองแถวหลังก็เต็มหมดแล้ว ปภพรองประธานชมรมรุ่นพี่ปีสี่ที่เป็นผู้ดูแลรถคันนี้ จึงให้สองสาวนั่งเบาะหน้าหลังคนขับ และตัวเขาเองก็นั่งเบาะเดียวกัน บรรยากาศภายในรถเป็นไปอย่างสนุกสนานเพราะนานๆ ที่จะได้รวมกลุ่มกันไปทำกิจกรรมแบบนี้ ใช้เวลาเดินทางเพียงสามสิบนาทีก็ถึงโรงแรมฉัตรเพชร นักศึกษาทุกคนสำรวมมากขึ้นเมื่อไปถึงสถานที่ อาจารย์ที่ปรึกษาประจำชมรมได้ติดต่อจนท.โรงแรม ที่ได้พูดคุยกันไว้ รอไม่นานจนท.โรงแรมก็มาต้อนรับและพาทุกๆ คนเข้าสู่กิจกรรมการศึกษาดูงานตามแผนที่วางไว้ บวร ผู้จัดการฝ่ายจัดเลี้ยงที่เป็นคนพานำชม ได้พานักศึกษาจำนวน 30 คนไปดูงานที่ค็อฟฟี่ช้อปของโรงแรม ซึ่งเป็นส่วนที่โรงแรมได้ลงทุนทำเอง ซึ่งรวมถึงแผนกเบเกอรี่ของที่นี่ด้วย “ขนมและเครื่องดื่มของเราที่ขึ้นชื่อมีหลายอย่างครับ เราบริการให้ทั้งลูกค้าที่มาพักและลูกค้าภายนอก ตามมาตรฐานของโรงแรมห้าดาวปกติ” บวรกล่าวขณะที่นักศึกษาได้ดูสถานที่จริงในโลกของการทำงานอย่างสนใจ ในขณะที่ชมพูนุทชมการทำงานของธุรกิจกาแฟในโรงแรมอย่างสนใจ ภากรกำลังเคร่งเครียดอยู่กับทีมรักษาความปลอดภัยของแขกคนสำคัญ “คุณไฟหายไป” ความโกลาหลเกิดขึ้นเมื่อคุณไฟ หรือ ไฟซาล ทวีสินดำรง ชายหนุ่มลูกครึ่งตะวันออกกลางและไทยหายตัวไปจากห้องพัก “เจ้านายคุณเขาไม่ได้บอกเหรอว่าไปไหน” ภากรถามคนของไฟซาลซึ่งเคร่งเครียดพอกัน “ถ้าบอกก็ไม่ใช่เขาน่ะสิ” อมรากล่าว เธอเป็นการ์ดส่วนตัวของไฟซาลในระหว่างช่วงที่เขาอยู่ไทย เป็นการ์ดที่สามารถเข้านอกออกในห้องของเจ้านายหนุ่มได้ อดีตตำรวจหญิงหน่วยปฏิบัติการพิเศษ เชี่ยวชาญด้านการแม่นปืนพูดอย่างโมโห “เจอแล้วครับพี่กร คุณไฟนั่งอยู่ที่ร้านกาแฟข้างล่าง” ทีมของภากรไล่ภาพวงจรปิดเจอว่าไฟซาลนั่งสบายอารมณ์อยู่ในร้านกาแฟ ดูเหมือนว่าเขามองอะไรสักอย่าง ชายหนุ่มสั่งแพลนภาพไปให้ทั่ว และเขาก็พบกับกลุ่มนักศึกษากลุ่มใหญ่ที่อยู่ในอีกมุมของร้านนั้น “นั่นไง พวกชีกอไปนั่งมองนักศึกษาสาวๆ ล่ะสิ” อมราพูดอย่างโมโห ส่วนภากรมองภาพรอบๆ ก่อนจะตกใจเมื่อเห็นชมพูนุทอยู่ในกลุ่มนั้นด้วยเขาปลีกตัวออกจากห้องนั้นทันที “นุทอยู่ที่ไหน” เขากดโทรออกหาเด็กสาวทันที “นุทมาทำกิจกรรมของชมรมกาแฟค่ะพี่กรที่โรงแรมฉัตรเพชร” “กลับบ้านเดี๋ยวนี้” เขาพูดไม่ทันจบเมื่อชมพูนุทตัดสายไป “แค่นี้ก่อนนะคะพี่กร ไม่ค่อยได้ยินเลยค่ะ” ภากรเดินกลับมาในห้อง เขามองภาพในจอและเขาเห็นว่าไฟซาลกำลังลุกจากโต๊ะตรงไปที่จุดที่ชมพูนุทยืนอยู่ เขารีบลงไปชั้นล่างที่ค็อฟฟี่ช็อปทันที “คุณไฟซาล” เสียงเรียกของภากรดังขัดจังหวะที่ไฟซาลกำลังคุยกับน้องๆ นักศึกษาอย่างออกอรรถรส ไฟซาลหันมาเห็นหัวหน้าทีมรักษาความปลอดภัยของโรงแรม เขาลอบทำหน้าเซ็งทันทีอุตส่าห์หนีลงมา! ยังจะเจออีก “พี่กร” ชมพูนุทเรียก ไม่คิดว่าจะเจอเขาที่นี่ “คุณไฟซาลครับ บอดี้การ์ดของคุณกำลังโมโหมากอยู่ข้างบนน่ะ” ภากรพูดกับแขกพิเศษ ทำให้อีกฝ่ายทำหน้าเบื่อ “ผมกำลังคุยสนุกกับน้องๆ อยู่เลย” เขาอิดออด “นุทกับเพื่อนๆ มากิจกรรมของชมรมไม่ใช่เหรอ คงไม่มีเวลาคุยกับคุณไฟซาลนานหรอกครับ” ไฟซาลทำหน้าเป็นเครื่องหมายคำถาม ภากรจึงอธิบาย “นุทเป็นน้องผมเอง ยังไงผมขอคุยกับน้องผมสักครู่นะครับ” ภากรดึงมือชมพูนุทไปอีกทาง ไฟซาลมองตามอย่างครุ่นคิด ก่อนที่เขาจะหันมายิ้มให้เพื่อนๆ ของชมพูนุทที่เหลืออย่างไม่เดือดร้อน “อะไรกันคะพี่กร” ชมพูนุทถามเมื่อเขาพาเธอเดินแยกออกมา “คุณไฟซาลเป็นผู้ชายอันตราย พี่ไม่อยากให้นุทไปรู้จักกับคนแบบเขา” “อันตรายยังไงคะ” ชมพูนุทถามต่อ เธอไม่เข้าใจว่าแค่คุยกันทำไมจะมีปัญหา “โรงแรมนี้เป็นของเพื่อนพี่ อิงควัตที่เราเจอวันไปกินปิ้งย่างนุทจำได้ไหม” เขาถามทวนความจำ ชมพูนุทพยักหน้ารับ “เพื่อนพี่ขอให้พี่มาช่วยดูแลความปลอดภัยให้คุณไฟซาลเป็นกรณีพิเศษ เพราะเขามีศัตรูรอบด้านในระหว่างที่เขาอยู่ที่นี่พี่ไม่อยากให้นุทมา” ภากรอธิบาย “อ้อ นุทเข้าใจแล้วแต่เดี๋ยวก็จะกลับแล้วค่ะ มีทานอาหารกลางวันที่นี่ก็จบกิจกรรมแล้ว” ภากรพยักหน้ารับรู้ “ทีหลังถ้านุทมีกิจกรรมนอกมหาวิทยาลัย ควรจะบอกพี่ด้วยนะ” “นุทเห็นว่าใกล้ๆ น่ะค่ะ แล้วพี่กรก็ไม่อยู่ด้วย” “โอเคงั้นพี่ไปทำงานต่อ นุทกลับถึงบ้านแล้วโทรหาพี่ด้วย” เขาสั่งก่อนจะพาเธอกลับมาหาคณะชมรม “สวัสดีครับคุณพี่” ปภพรออยู่แล้ว เขาได้ยินจากณัฐวรรณว่าชมพูนุทกำลังคุยกับพี่ชาย “ผมเป็นรองประธานชมรมที่พาน้องๆ มาทำกิจกรรมครับ ขอรับรองว่าจะไม่มีอะไรเสียหายให้คุณพี่กังวลเด็ดขาด” ปภพรีบพูดให้อีกฝ่ายสบายใจ ภากรปรายตามอง “นายเป็นใครชื่ออะไร เรียนปีไหน” “ผมชื่อปภพ เรียนปีสี่คณะเทคโนโลยีอาหาร เป็นทีมจัดกิจกรรรมครั้งนี้ด้วย ต้องขอโทษคุณพี่นะครับที่ไม่ได้มีหนังสือไปแจ้งผู้ปกครองของน้องๆ” “จริงก็ควรมีหนังสือแจ้งมา คุณรู้ตัวว่าผิดก็ดี ผมหวังว่าคราวหน้าจะไม่มีแบบนี้นะ” ภากรตำหนิ เขาถามต่อ “ทานอาหารกลางวันก็หมดกิจกรรมแล้วใช่ไหม” “ใช่ครับคุณพี่” ปภพรีบตอบ ภากรเปลี่ยนใจจากที่จะให้ชมพูนุทกลับเอง “งั้นนุททานข้าวแล้วขึ้นไปหาพี่ข้างบน พี่จะให้ลูกน้องลงมารับเดี๋ยวกลับบ้านด้วยกัน วันนี้พี่ทำงานวันสุดท้ายแล้ว” เพราะไฟซาลจะต้องขึ้นเครื่องไปเชียงราย ป่านนี้น่าจะกำลังเตรียมตัวกันอยู่ “แล้วรถนุทที่มหาลัยล่ะคะ” เธอแย้ง “พี่จะให้ลูกน้องไปขับกลับเอง” เขาหันมาทางปภพ “ทำกิจกรรมตามสบายนะ เดี๋ยวผมให้ลูกน้องลงมารับนุทเอง”