มาอยู่กับพี่ไหม

จากวันนั้นอิงควัตชวนภากรมาทำงานด้วยกันในตำแหน่งผู้ช่วยรองประธานกรรมการบริหาร จากงานแรกที่สามารถตอบโจทย์ของเพื่อนสนิทได้คือ อิงควัตเบื่อเลขาผู้หญิงที่ส่วนมากถ้าไม่อยากรู้อยากเห็นเรื่องของเขามากเกินจำเป็น ก็มักจะอยากทำเกินหน้าที่จนเขาต้องให้เลขาทำงานแยกห้องต่างหาก ภากรจึงตกลงมาเป็นผู้ช่วยของอิงควัตในอัตราเงินเดือนสูงลิ่วกว่าเงินเดือนตำรวจหลายเท่า และมีอภิสิทธิ์สามารถเข้าออกห้องของอิงควัตได้ตลอดเวลา และอิงควัตยกห้องชุดติดกันกับห้องของเขาให้ภากรมาพักในวันทำงาน เพื่อที่จะทำงานด้วยกันได้สะดวก “พี่ต้องไปพักที่คอนโดในวันทำงาน นุทอยู่บ้านกับพี่บัวเขาได้นะ” ภากรถามเด็กในปกครอง ในวันที่เขาตัดสินใจตอบตกลงทำงานกับอิงควัต “อยู่ได้ค่ะพี่กร พี่กรไม่ต้องห่วงนุทเลยค่ะ” ชมพูนุทตอบแล้วยิ้มให้เขา “พี่จะกลับบ้านทุกวันเสาร์อาทิตย์ ส่วนเรื่องในบ้านนุทก็ดูแลแทนพี่ได้เลย อะไรที่ต้องรอถามพี่ก็ไว้คุยกันวันหยุด” เขาแจกแจง “ค่ะพี่กร สามปีต่อมาภากรยังทำงานกับอิงควัตเหมือนเดิม ส่วนชมพูนุทตอนนี้เป็นนักศึกษาปีสี่ จากเด็กสาวรูปร่างแบบบางเธอกลายเป็นสาวเต็มตัวในวัย 21 ย่าง 22 และเธอกำลังจะฝึกงานในเทอมสุดท้ายของการเรียนในระดับปริญญาตรี “ทำไมนุทไม่ไปฝึกงานที่ฉัตรเพชร” ภากรสีหน้าข้องใจเมื่อคุยกับคนในปกครองเรื่องนี้เป็นครั้งที่ 99 เขายังคงกลับบ้านทุกวันหยุดเพื่อมาทานอาหารและขนมฝีมือของน้องสาวกำมะลอ ชมพูนุทมองบน เรื่องนี้เธออธิบายกับเขาไปหลายครั้งแล้ว ดูเหมือนว่าภากรไม่เข้าใจสักทีทั้งที่ปกติเขาก็เข้าใจอะไรง่ายๆ “นุทอยากไปฝึกงานจริงๆ ที่ไม่ได้ใช้เส้นสายน่ะค่ะ” “แต่พี่เป็นห่วง” เขาพูดเสียงเรียบ “นุทเข้าใจค่ะ แต่พี่กรต้องให้นุทไปเจอโลกของการทำงานจริงๆ บ้าง ไม่งั้นต่อไปถ้ามีปัญหานุทจะแก้ไขมันได้ยังไงคะ” เธอตอบอย่างใจเย็น เท่าที่ผ่านมาภากรดูแลเธอย่างดี เธอแทบไม่ต้องจะแก้ปัญหาอะไรเลยเพราะเขามักจะยื่นมือมา 'จัดการให้' เกือบจะทุกเรื่อง “แล้วถ้าเรียนจบนุทอยากทำงานอะไร” เขาเปลี่ยนเรื่อง “นุทอยากทำขนมขายค่ะ อาจจะเปิดคาเฟ่เล็กๆ หรือเปิดเพจรับออเดอร์” หญิงสาวตอบ ภากรพยักหน้า เรื่องนี้เขาเห็นด้วยกับเธอ “เปิดที่บ้านไหมพี่ทำร้านให้” เขาถาม คิดในใจทำที่บ้านก็ดี มันก็อยู่ในย่านชุมชนผู้คนพลุกพล่าน ชมพูนุทเองก็ไม่ต้องเดินทางไปไหนไกล ชมพูนุททำหน้างง ทำที่บ้านจะทำตรงไหนอีก “ที่บ้านนี้เหรอคะพี่กร” แต่ชายหนุ่มชี้มือไปที่แปลงข้างๆ มันเป็นที่เปล่าว่างมานานแล้ว “ตรงโน้นไงที่ว่างงานนึงกว้างอยู่นะ ทำร้านแล้วมีที่จอดรถให้ลูกค้าด้วย” เขาตอบ “ที่พี่กรเหรอคะ” เธอไม่เคยรู้เรื่องนี้เลย “ใช่ เจ้าของเขาร้อนเงินมาบอกขายพี่เมื่อสองปีก่อน พี่ก็ซื้อไว้ว่าจะบอกนุทแต่ก็ยุ่งๆ เลยลืม” ชมพูนุทคิดหนัก ตอนนี้ใกล้จะเรียนจบแล้วเขาเคยบอกว่าจะส่งเสียเธอจนกว่าจะเรียนจบ เธอควรไปหาที่ทางของตัวเองมากกว่ามาเกาะติดกับภากร “พี่กรคะนุทใกล้เรียนจบแล้ว พี่กรเคยบอกว่าจะส่งนุทเรียนจนจบ หลังจากนี้ให้นุทย้ายออกดีไหมคะ” เธอตัดสินใจพูด ภากรมองหน้าเธอนิ่งก่อนจะพูดออกมาว่า “ทำไมล่ะ นุทเรียนจบแล้วจะทิ้งพี่เลยเหรอ” คำพูดนั้นทำให้ชมพูนุทตกใจที่เขาคิดไปคนละแบบ “ไม่ใช่ค่ะ แต่นุทเป็นภาระให้พี่มาหลายปีแล้ว พี่ควรจะมีครอบครัวมีใครสักคน นุทมาอยู่แบบนี้คนอื่นจะเข้าใจผิดรึเปล่าคะ” เธอรีบอธิบาย “พี่ไม่ได้อยากมีใครสักคน ถ้านุทไม่สบายใจก็เรียนไปเรื่อยๆ ก็ได้ ต่อโทต่อเอกไปเลย” เขาพูดง่ายๆ จนหญิงสาวหัวเราะ “ถ้านุทเรียนขนาดนั้นพี่คงต้องเลี้ยงนุทไปอีกสิบปีเลยมั้งคะ” เธอลุกขึ้นไปดูในครัวและเดินกลับมาหา “จะเที่ยงแล้วตั้งโต๊ะเลยไหมคะ พี่บัวอุ่นกับข้าวอยู่” “กินเลยก็ได้จ้ะ นุททำอะไรวันนี้” เมื่อพูดถึงอาหารเขาก็เริ่มหิว “วันนี้มีพะแนงเนื้อ ไข่ยัดไส้ แกงจืดลูกชิ้นใส่เต้าหู้หลอดค่ะ” เธอบอกเมนูที่วันนี้ลงมือทำเองเพื่อรอภากรมาทาน “ขนมมีไหม” เขาถามต่อ “มีชิฟฟ่อนไส้ซอสมะพร้าวค่ะ” เธอหยิบจับอุปกรณ์รับประทานอาหารเพื่อจัดโต๊ะอย่างแคล่วคล่อง ภากรเปิดตู้เย็นเจอขนมที่เธอว่าเขาจึงหยิบมาชิมหนึ่งชิ้น “ชิฟฟ่อนมีไส้มะพร้าวอร่อยดี นุทเปิดร้านได้เลยนะเนี่ย” เขาชมพลางถามตัวเองในใจว่าเขาจะไปไหนรอด ยังนึกถึงอนาคตหากชมพูนุทแยกไปมีชีวิตของตัวเองไม่ออกหากมีวันนั้นขึ้นมา “ทานข้าวค่ะพี่กร อย่ามัวกินขนมเดี๋ยวจะทานข้าวได้น้อย” เสียงเธอแว่วมาจากในห้องทานอาหาร เขาเดินมาที่โต๊ะแบบไม่รีบร้อน มองอาหารหน้าตาน่าทานบนโต๊ะ บางครั้งที่ต้องอยู่ตามลำพังที่คอนโดกับงานที่ไม่เป็นเวลา การกินการอยู่จึงเน้นอะไรที่ง่ายและเร็ว “นุทจะฝึกงานนานกี่เดือน” เขาถาม “สามเดือนค่ะพี่กร ฝึกเสร็จก็จบเลย” เธอตอบและตักแกงจืดใส่ถ้วยเล็กส่งให้เขา “นุทฝึกงานที่ไหนนะ” เมื่อเธอบอกสถานที่เขาจึงรู้ว่าอยู่ใกล้กับคอนโดมาก ทานอาหารแล้วภากรส่งคีย์การ์ดให้เธอหนึ่งใบ “อะไรคะ” ชมพูนุทรับมาหยิบพลิกไปพลิกมา “คียการ์ดคอนโดที่พี่ไปอยู่ทำงาน เผื่อนุทมีธุระด่วนต้องติดต่อพี่ นุทโตแล้วเอาติดไว้เผื่อพี่ไปไหนแล้วมีธุระที่นั่นด่วนพี่จะได้วานนุทไปจัดการให้” “อ่อ..ค่ะ” เธอถึงบางอ้อ “เดี๋ยววันนี้พี่พาไปดูห้องที่นั่น นุทจะได้ไปเองถูก” ชมพูนุทมองตึกสูงตรงหน้าอย่างตื่นเต้น นี่มันคอนโดดูเพล็กซ์ระดับพรีเมี่ยมเลยนี่นา “นี่เจ้านายพี่เขาให้พี่กรอยู่ห้องที่นี่เลยเหรอคะ” “ใช่ มันรวยมาก” ภากรตอบเขาใช้คีย์การ์ดเปิดลิฟต์ ลิฟต์จะตรงไปยังชั้นที่ถูกล็อกไว้ตามข้อมูลในบัตรทันที “เวลาเข้าห้องต้องสแกนลายมือหรือกดรหัสแบบนี้” เขาบอกรหัสเข้าห้องเมื่อประตูห้องถูกเปิดออก หญิงสาวมองห้องนั้นอย่างอดทึ่งไม่ได้ “ปกติทุกยูนิตที่นี่จะมีสระว่ายน้ำส่วนตัว แต่ห้องนี้เพื่อนพี่ตอนแรกมันกะจะซื้อสองยูนิตแล้วทำเชื่อมกันมันเลยไม่เอาสระน้ำ ระเบียงตอนนี้เลยถูกแต่งเป็นที่นั่งเล่นแบบเอ้าท์ดอร์” เขามองชมพูนุทที่เดินไปดูมุมนั้นมุมนี้ “เป็นไงบ้างนุทชอบไหม” เขาถามเธอหันมามอง “ถ้าบอกว่าชอบจะซื้อให้นุทเหรอคะ” เธอหัวเราะ และพูดต่อ “ไม่เอาหรอกค่ะ มาแปบๆ ก็สวยดี แต่นุทชินกับบ้านมากกว่า” “ช่วงฝึกงานสามเดือน นุทมาอยู่ที่นี่กับพี่ไหม”