“ไอริส เธอพูด…..”
“กลับไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้” พอรู้ตัวว่าเผลอแทนชื่อตัวเองออกไปฉันก็รีบออกคำสั่งกลบเกลื่อนทันที
“อย่าเปลี่ยนเรื่องสิไอริส” ฝ่ามือใหญ่หวังจะเอื้อมมาจับมือของฉัน เมื่อรู้ทันฉันจึงรีบสะบัดมือหนีทันที
“ถ้าป้ารสรินกับพี่ลีโอรู้ว่าคุณหนีออกมาจากโรงพยาบาลเพื่อมาหาฉัน คิดว่าทุกคนจะมองฉันยังไง”
“ไม่มีใครว่าอะไรเธอทั้งนั้น แม่อยากให้เราคืนนี้กันจะตายเธอก็รู้”
“กลับไปก่อนได้ไหมคะ อย่าทำให้ฉันต้องลำบากใจไปมากกว่านี้เลย”
พี่เลย์มองหน้าฉัน ก่อนที่เขาจะส่ายหน้าไปมา ต่อให้พูดยังไงเขาก็ไม่ยอมกลับไปอย่างนั้นสินะ
“ไอริส” พี่เลย์ใช้จังหวะที่ฉันกำลังใช้ความคิด คว้าตัวของฉันมากอดแนบชิดติดกับแผงอกของตัวเอง
“กล้าทำแบบนี้ในบ้านของฉัน ไม่กลัวว่าเฮียจะมายิงหรือไง”
“ฉันกล้าทำมากกว่านี้อีกนะ”
พี่เลย์โน้มใบหน้าลงมาพร้อมกับมือหนาที่จับปลายคางของฉันให้เงยขึ้น ใบหน้าคมคายค่อยๆ โน้มลงมาจนฉัน
