“จะไปไหน” พี่เลย์ขมวดคิ้วเป็นปมถามฉัน
“กลับค่ะ”
“กลับไปไหน ?” พี่เลย์ดึงฉันให้ขยับเข้ามาใกล้ๆ ตัวเองแล้วพูดต่อ “ไม่ให้กลับ”
“กลับไปสิ ฉันจะอยู่กับเลย์” ผู้หญิงคนนั้นเธอพูดแบบกระชากเสียง แถมยังใช้สายตามองจิกฉัน
“ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับเธอ” พี่เลย์บอกเธออย่างไม่รักษาน้ำใจ
“เลย์ทำแบบนี้กับฝ้ายได้ยังไง หายไปเป็นเดือนๆ ฝ้ายโทรหาก็ไม่รับ ได้ฝ้ายแล้วจะมาทิ้งกันง่ายๆ แบบนี้เหรอคะ”
ฉันกำหมัดแน่นเมื่อได้ยินคำพูดของเธอ ก่อนจะตวัดสายตาจ้องหน้าพี่เลย์เขม็ง ในตอนนี้อารมณ์ของฉันกำลังเดือดดาล
“ถ้าจะเรียกร้องเธอคงต้องเหนื่อยหน่อย อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าเธอมีใครบ้าง”
“ฝ้ายไม่ยอม ฝ้ายบอกเลย์ไปแล้วว่าไม่เลิก”
“จะเลิกได้ยังไง ในเมื่อเธอกับฉันไม่ได้เป็นอะไรกัน” พี่เลย์มองหน้าฉันอีกครั้งแล้วพูด “ผู้หญิงที่ฉันรักมีคนเดียว”
“ถึงยังไงฝ้ายก็จริงจังกับเลย์คนเดียวนะคะ” เมื่อพูดกับพี่เลย์จบเธอก็จ้องหน้า
