เช้าวันต่อมา….
ก๊อกๆ ก๊อกๆ เสียงเคาะห้องดังขึ้น ฉันที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จจึงรีบเดินไปเปิดประตู เพราะเสียงเคาะนั้นรัวขึ้นมาเรื่อยๆ
ฉันเอื้อมมือไปเปิดประตูห้อง เมื่อเห็นคนที่ยืนอยู่หน้าประตูก็ตกใจสุดขีด
“พี่เลย์ !!” ด้วยความตกใจทำให้ฉันเรียกคนตรงหน้าไปแบบนั้น ทั้งที่ปกติจะเรียกแทนเขาว่าคุณ
แต่!! ที่มันน่าตกใจไปมากกว่านั้นก็คือในตอนนี้ฉันกำลังนุ่งแค่ผ้าขนหนูเพียงผืนเดียว แถมยังไม่มีผ้ามาคลุมไหล่อีกต่างหาก
“จ๋า ^_^” พี่เลย์ขานรับเสียงหวาน แล้วยิ้มจนปากแทบจะฉีก
“คุณขึ้นมาได้ยังไง!!”
“คุณอะไรกัน เมื่อกี้เธอเรียกฉันว่าพี่นะ ^_^”
“กะ ก็ฉัน ฉันตกใจ ยะ อย่าเข้ามานะลงไปรอด้านล่าง”
เขาฟังที่ไหนล่ะเดินดุ่มๆ เข้ามาในห้องแถมยังทำเป็นมารยาทดีปิดประตูให้อีก
“ห้ามนั่งบนเตียงของฉันนะ”
“เธอให้โอกาสฉันแล้วก็อย่าเอาแต่ห้ามนักสิ” พี่เลย์บอกพลางนั่งลงบนที่นอนของฉัน
ฉันหายใจเข้าออกช้าๆ พยายามใจ
