59 ว่างเปล่า
เตวิชญ์หักห้ามใจไม่ไหว เขาขับรถกลับไปจอดที่รั้วหน้าบ้านซึ่งครั้งหนึ่งเคยเรียกว่าเรือนหอ ทิชากรขนข้าวของออกไปหมดแล้ว เหลือแค่เขาที่ข้าวของยังอยู่ครบ พอย้ายออกมาอยู่แบบนี้มันก็เริ่มทำให้เขารู้สึกชินจนไม่อยากกลับไปอยู่บ้าน
เขาไม่ควรกลับมาที่นี่ด้วยซ้ำ...
ขายาวค่อยๆก้าวเข้าไปในบ้าน ทุกครั้งที่กลับมามักจะเห็นทิชากรนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น เขาเผลอยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัวเมื่อสมองมโนว่าคนตัวเล็กนั่งอยู่ตรงนั้น และกำลังส่งยิ้มให้เขาอยู่ พอมือจะเอื้อมไปแตะ ภาพนั้นก็หายไปเหลือเพียงความว่างเปล่า
ให้เธออยู่ในความทรงจำน่ะดีแล้ว
เขาเดินสำรวจทุกซอกทุกมุม ข้าวของยังอยู่ครบทุกอย่างยกเว้นของทิชากร ชายหนุ่มหลับตาลงแล้วชักเท้ากลับ หากเขายังอยู่ในบ้านหลังนี้คงคิดถึงเธอมากแน่ๆ มันอาจจะทรมานอยู่พักหนึ่ง แต่เชื่อว่าทุกอย่างจะดีขึ้นและวันนั้นเขาจะลืมเธอ
พรึ่บ~
สะโพกสอบค่อยๆหย่อนลงบนโซฟาที่ครั้งหนึ
