กลับมายังคอนโด ฌานินหยิบเอาโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความไปหาคลื่น เธอขอเขาเรื่องไปสนามตามที่เพื่อนชวน แต่ก็เหมือนเคย รอนานกว่ายี่สิบนาทีข้อความก็ยังไม่ถูกเปิดอ่าน
ติ๊ง~ ขณะกำลังจะวางโทรศัพท์ลง เสียงแจ้งเตือนทำให้ฌานินชักมือดึงกลับมาด้วยความดีใจ นึกว่าเป็นคลื่นที่ตอบกลับ ทว่าเมื่อเห็นชื่อบนหน้าจอเสียงถอนหายใจก็หลุดออกมาเบา ๆ
แชต: นับหนึ่ง
นับหนึ่ง: ยังคิดไม่ออกเหรอครับว่าจะไปเที่ยวที่ไหน พี่อยากเลี้ยงแล้ว
ฌานิน: พี่นับโอนเงินมาให้ฌาตั้งห้าหมื่น ไม่ต้องพาไปเที่ยวก็ได้ค่ะ แค่นี้ก็เกรงใจแล้ว
นับหนึ่ง: เต็มใจครับคนสวย
ฌานิน: เอาไว้เดี๋ยวฌาบอกอีกทีนะคะ
สุดท้ายเธอก็บ่ายเบี่ยงอีกครั้ง แล้วกดปิดหน้าจอโทรศัพท์ จากนั้นก็ลุกขึ้นจากโซฟา เตรียมจะเดินเข้าห้อง ทว่าเสียง แกร็ก พร้อมบานประตูที่ค่อย ๆ เปิดออก ทำให้ฌานินหยุดอยู่กับที่ภาพคนตัวสูงที่ก้าวเข้ามาภายในห้องเรียกร้อยยิ้มกว้างให้เผยบนใบหน้าสวยท
