ภายในห้องไร้เสียงพูดคุยจนฌานินได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองที่กำลังเต้นแรง ทุกครั้งที่ใกล้กันมักเป็นอย่างนี้และไม่สามารถห้ามตัวเองได้เลย ทว่าครั้งนี้ต่างออกไป มันไม่ใช่เพียงการถูกบีบให้เผชิญหน้าแต่คือการที่เธอ เลือก จะเสนอตัวให้เขาอย่างเต็มใจ
“บอกมาสิเพราะอะไรถึงอยากมาอยู่ในกรงของฉัน”
“พี่คลื่น… รวย” คำตอบแผ่วเบาหลุดออกมาพร้อมสายตาที่พยายามไม่สบกับเขา
“หืม?”
“หล่อ”
“อ่า อะไรอีก?” คิ้วหนายกขึ้นสูง ขณะที่ฝ่ามือค่อย ๆ ลูบสะโพกบางเชื่องช้า
“… แค่นี้ค่ะ” ริมฝีปากบางเม้มแน่นหลังพูดจบ ความเงียบที่ตามมาทำเอาบรรยากาศอึดอัดอีกครั้ง
“ถ้าชอบแล้วทำไมครั้งนั้นถึงหนี?”
“ฌาแค่กลัว”
“กลัวอะไร”
“มัน… ใหญ่เกินไป”
คนตัวสูงหัวเราะออกมาเบา ๆ จ้องเธอที่ก้มลงเลื่อนสายตามองใบหูเล็กแดงเถือก มุมปากหยักยกขึ้นก่อนจะขยับเข้าใกล้ กดริมฝีปากอุ่นแนบจูบลงบนหูแผ่วเบา เพียงแค่นั้นคนที่นั่งบนตักก็สะดุ้งเฮือก ทั้งตัวส
