สมองของร่างเล็กกำลังถูกแทนที่ด้วยสีขาวโพลน แต่แล้วทุกอย่างกลับหยุดนิ่ง ใบหน้าคมคายผละออกจากซอกคอ ก่อนจะจับจ้องมองเธอที่เอาแต่สั่นไหวไปทั้งตัว ปลายนิ้วยาวแตะลงบนพวงแก้มนุ่ม ค่อย ๆ ลากเกลี่ยผิวร้อนฉ่า
“ยังกลัวอยู่ไหม” เขาเว้นคำพูด ก่อนลากปลายนิ้วอุ่นมาจรดริมฝีปากอิ่ม “หรือต้องใช้ปากสัมผัส”
“มะ ไม่ ไม่กลัวแล้ว”
คนตัวสูงโน้มลงมาใกล้เป่าลมหายใจชิดพวงแก้มเอ่ยเสียงทุ้มกระซิบพร่า “แต่ตัวยังสั่นอยู่เลยนะ”
เสียงหัวเราะทิ้งท้ายไว้ข้างหู ไม่ได้รอฟังว่าอะไรจะพูดอะไร คลื่นหยัดตัวตรง ขยับออกจากร่างเล็กแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตาคมมองลงไปยังคนที่นอนอยู่บนโซฟา ราวกับร่างกายแข็งทื่อจนขยับไม่ได้ ก่อนที่เขาจะโน้มตัวลงใช้นิ้วดีดหน้าผากเล็กเบา ๆ จนเธอสะดุ้ง
“ลุกขึ้น”
“ไป ไปไหนคะ”
“จะทำที่นี่?”
ฌานินผละตัวลุกขึ้นจากโซฟา แล้วเดินไปหยิบเอากระเป๋ากับโทรศัพท์ของตัวเอง จากนั้นก็หมุนตัวหันมาหาร่างสูงที่ยืน
