คลื่นแค่นหัวเราะในลำคออย่างพอใจกับคำตอบนั้น เขาไม่พูดอะไรต่อ เพียงก้าวขามุ่งหน้าไปยังห้องนอน ผลักประตูเปิดออกแล้วเดินตรงไปหยุดที่ปลายเตียง ก่อนจะนั่งลงอย่างสบายใจ
สายตาคมหรี่ต่ำมองร่างเล็กที่ตามเข้ามาทันทีโดยไม่ต้องเอ่ยเรียก ไม่นานก็เดินมาหยุดตรงหน้า ก่อนจะขยับขึ้นมานั่งบนตักของเขาเอง ไม่ต้องรอคำสั่งให้เสียเวลา
คลื่นจับจ้องใบหน้าหวานด้วยแววตาอารมณ์ดีไม่น้อย กับสิ่งที่เธอยื่นมาป้อนถึงปากย่างไม่ต้องเสียเวลาไล่ตามให้เหนื่อย
“ฌาคิดว่าพี่ชอบแบบไหน” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม เหมือนกำลังยั่วมากกว่าถามจริงจังด้วยความอยากรู้
การแทนตัวเองแบบนี้ของเขาจะเกิดขึ้นก็แค่ตอนที่ดวงตาคมฉายความแพรวพราวออกมา ราวกับกำลังเล่นเกมล่อเหยื่อให้หลงในวังวนกับดักที่มีใบหน้าหล่อเหลาเป็นเดิมพัน
“ระเบียง หรือเปล่าคะ”
หัวคิ้วเข้มยกขึ้น มุมปากพลันกระตุกยิ้ม ก่อนจะตอบเสียงเรียบ “เห็นพี่เป็นพวกโรคจิตขนาดนั้นเลยหร
