ตอนนี้ภายในลำคอของฌานินแห้งผากจนกลืนน้ำลายแทบไม่ได้ สมองของเธอทำงานอย่างหนักเพื่อคิดหาข้ออ้างว่าจะตอบยังไงดี แต่เหมือนยิ่งถูกบีบคั้น ยิ่งตีบตันมืดแปดด้าน
คลื่น: สงสัยเด็กดี อยากให้พี่ไปรับ
ฌานินกำลังโทษตัวเองที่บอกไปตอนแรกว่าอยู่คอนโดของปอร์เช่ หากเธอบอกว่าอยู่บาร์คงไม่ต้องถูกเขาเค้นอย่างนี้ ตอนนี้สมาธิของเธอรวมอยู่บนหน้าจอแชต หัวใจเต้นรัวโครมคราม ยิ่งถูกคาดคั้น ก็ยิ่งหาทางออกไม่ได้
“ฌา เป็นอะไรหรือเปล่า”
แรงสะกิดเบา ๆ ของนับหนึ่งที่นั่งข้าง ๆ ทำให้ฌานินสะดุ้งตกใจราวกับถูกจับเขย่าแรง ๆ ใบหน้าหวานซีดเผือดหันมาตามเสียง ก่อนจะเห็นว่าตอนนี้ปอร์เช่และคูเปอร์ก็มองเธออยู่เช่นเดียวกัน
“เปล่า คือฌาต้องกลับแล้ว เช่ทำแผลให้พี่นับทีนะ”
“อ้าว ทำไมจู่ ๆ จะกลับแล้วล่ะ”
“คือฌา…” เพราะสมองคิดอะไรไม่ทันสักอย่าง เธอเงียบอีกครั้งและก้มหน้าลง ท่าทางนิ่งงันแต่แววตาลนลานนั้น ยิ่งทำให้ทุกคนแปลกใจ
เสียง
