ดวงตาคมกริบตวัดมองคนตัวเล็กที่ยืนนิ่งตรงหน้า เขากำลังคิดว่าจะจัดการกับเธอยังไงดี เขี่ยทิ้งไปเลยดีไหม หรือเก็บเอาไว้ แล้วสั่งสอนให้เข็ด
“ฌานิน”
“ฌา… ฌาขอโทษ” ยังไม่ทันที่อีกคนจะได้พูดอะไรนอกจากเอ่ยเพียงชื่อ ฌานินก็รีบโพล่งคำขอโทษสวนกลับทันควัน
“ขอโทษเรื่อง?”
“มันเป็นเรื่องบังเอิญ แต่ไม่มีอะไรเลยนะคะ ฌากับพี่นับเป็นพี่น้องที่หวังดีต่อกัน”
“บังเอิญอะไรนัก?”
“…” ร่างเล็กค่อย ๆ ก้มหน้าลง ลมหายใจสะดุดจากสายตาคู่คมที่เอาแต่จ้องเขม็งไม่ยอมละไปไหน ราวกับเธอมีความผิดที่ไม่น่าให้อภัย
“ช่วยบอกที ฉันควรเก็บเธอเอาไว้ หรือเขี่ยทิ้งตอนนี้เลย”
“…”
“เอายังไงดี?”
ฌานินค่อย ๆ ขบฟันแน่นขึ้นเรื่อย ๆ เธอรู้ดีว่าสำหรับเขามันไม่มีค่า ไม่ต่างจากของชิ้นหนึ่ง แต่ก็ยังไม่ชอบคำพูดเหล่านั้นอยู่ดี ที่เอ่ยออกมาเหมือนจงใจให้เธอลดคุณค่าของตัวเองลง
“แนะนำฉันทีสิ”
ลมหายใจถอดถอนออกมาระบายความหนักอึ้งที่ถูกกดทับจ
