ราวกับความหวังถูกพังลงตรงหน้า ถ้าไม่ใช่เขา เธอก็ไม่รู้ว่าจะขอให้ใครช่วยแล้ว พอได้อ่านประโยคนั้นจึงไม่ได้พิมพ์ข้อความลงไปต่อให้ยืดยาว แต่เลือกกดปิดหน้าจอโทรศัพท์แทน
“พี่คลื่นว่าไงแก” ขวัญใจขยับหน้ามากระซิบพูดใกล้ ๆ กลัวเพื่อนอีกคนจะได้ยิน
“เขาไม่ช่วยหรอก”
“ได้ยังไง”
“ห้องวีไอพีไปทางไหนคะ” ฌานินสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพูดต่อ “ฌาจะไปแต่ต้องให้เพื่อนของฌาออกจากคลับ”
“เฮ้ย! ฌาทำไมพูดแบบนี้วะ”
“ยัยฌา!! แกบ้าไปแล้วหรือไง”
ร่างเล็กไม่มีทางเลือกการที่ถูกกักตัวเอาไว้อย่างนี้เพราะเขาต้องการให้เธอขึ้นไปหา และเธอก็ไม่ได้อยากให้เพื่อนต้องมาซวยไปด้วยกันจึงเลือกทางนี้ และอีกหนึ่งสิ่งที่ช่วยตัดสินใจ คือข้อความที่เพิ่งได้อ่านเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้ว
“ไม่เป็นไร เขาคงไม่ทำอะไรฌา”
“ไม่ทำก็เหี้ยแล้วฌานิน สันดานมันต่ำขนาดนั้น ขึ้นไปมีแต่จะถูกมันทำเรื่องเลวทราม”
เป็นครั้งแรกตั้งแต่รู้จักที่ปอร์เช่ตวาดใส่
