ท่ามกลางบรรยากาศภายในห้องที่ยังอบอวลไปด้วยความร้อนระอุจากอารมณ์ของคนตัวเล็ก คลื่นค่อย ๆ ทรุดนั่งคุกเข่าลงตรงหน้า ก่อนจะก้มศีรษะต่ำ สองมือวางนิ่งบนท่อนขา ยอมรับความผิดทุกอย่างโดยไม่คิดแก้ตัว
“ลุกขึ้นมา นั่งแบบนั้นทำไมคะ”
“พี่ทำผิด ขอโทษครับ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยอย่างสำนึกผิด
“ต่อไปนี้ ไม่ต้องทำอะไรแล้วนะ”
“…”
“ทำไม่เป็น ก็ไม่ต้องทำ”
คลื่นพยักหน้าช้า ๆ แววตาหม่น หงอยจนพูดอะไรไม่ออก เขาแค่เหม่อไปไม่นาน ไม่คิดว่าจะถึงขั้นทำเสื้อไหม้อย่างนี้ หากเล่าให้พี่ชายฟังคงได้หัวเราะใส่หน้า แถมยังต้องอับอาย ฉะนั้นเขาคงต้องเหยียบเรื่องนี้เอาไว้ให้มิด
“จะ… จะไปไหน” เสียงทุ้มรีบถาม เมื่อเห็นร่างเล็กทำท่าจะเดินออกจากห้อง
“ไปเอาผ้ากับหมอนค่ะ”
“เดี๋ยวพี่ไปเอาเองก็ได้”
“แค่เก็บของ ถอดปลั๊กรอ ก็พอค่ะ อย่าทำอะไรไหม้อีกนะ”
ไม่ว่าเธอจะพูดอะไรเขาพร้อมพยักหน้าเข้าใจอย่างว่าง่าย ราวกับเด็กคนหนึ่ง และเมื่อร่างเล็
