… หลายวันต่อมา
แม้ความสัมพันธ์ระหว่างฌานินและคลื่นจะไม่มีชื่อเรียก แต่ยังคงดำเนินไปบนความรู้สึกที่ค่อย ๆ ลึกซึ้ง ไม่รีบร้อน เหมือนว่าอีกไม่นาน หากเธอกล้ามองข้ามสิ่งที่ยังฉุดรั้ง อะไรหลาย ๆ อย่างจะลงตัวขึ้นในช่วงเวลาที่เหมาะสม
อีกสองวันเธอและคลื่นก็ต้องไปเที่ยวด้วยกัน เป็นทริปส่วนตัว แบบที่ไม่รู้เลยว่าเขาจะพาไปที่ไหน หรือพักที่ไหน เขาบอกเพียงจองบ้านพักเอาไว้
ตอนนี้ ฌานินและเพื่อนกำลังพากันเดินออกจากคลาสเรียน ทั้งสามคนพูดคุยกันว่าจะกินอะไรดี เนื่องจากวันนี้จะไปที่ห้างสรรพสินค้า
“แกจะไปเที่ยวกับพี่คลื่นวันไหนนะยัยฌา”
“อีกสองวัน”
“สบายใจใช่ไหม ไปสองคน”
“อื้อ” การอยู่กับคลื่นสองคนไม่ใช่ความอึดอัดหรือเพราะสงสารอีกแล้ว บางวันเขาก็มานอนที่คอนโดของเธอ เป็นความรู้สึกที่เริ่มเคยชิน ไม่ใช่อยากสลัดหนีไปให้ไกล
“ชัดเจนขนาดนี้ ทำไมไม่ยอมเป็นแฟน” ปอร์เช่ถามอย่างไม่เข้าใจ ตอนนี้มองจากดาวอังคารยัง
